Het avontuurlijke verhaal speelde zich af in het gebied dat thans Canada heet (zo rond 1800) en als zo vaak in de geschiedenis hadden 2 partijen het daar met elkaar aan de stok. De Engelsen en Fransen waren dit keer de twistende partijen en omdat ze niet zo handig waren in het beboste terrein had elke partij het vertrouwen weten te winnen van een stam oorspronkelijke bewoners. Bewoners die elkaar ook al niet konden uitstaan en dus bereid waren te helpen. Indrukwekkend vond ik die Huronen, die de Fransen steunden, angstaanjagend vanwege hun strakke hanenkammen en meedogenloosheid. De Engelsen kregen hulp van de Mohikanen, een trotse stam die een zekere edelmoedigheid moes uitstralen. Centraal stonden de personen van een woudloper/verkenner (Haviksoog), een Mohikanen-opperhoofd en zijn zoon Uncas (Romeo), een Huronen-opperhoofd en een kolonisten-vrouw (Julia), dat is wat ik nog aanwezig heb in mijn geheugen maar vul mij gerust aan waar ik het mis heb .

In een reeks afleveringen woedt de strijd om het land, vinden Uncas en de vrouw in elkaar de grote liefde, dit tot grote woede van een jaloers Huronen-opperhoofd wat tot wraak leidt: hij dood Uncas en de vrouw, en sterft wanneer de vader van Uncas zijn zoon wreekt.
Uiteindelijk heeft niemand ook maar iets.

Een fragment staat mij nog voor de geest: de scene waarin een rijtje Engelse roodjassen door het bos achter alkaar aanstruint. Om de 2 minuten wordt de achterste door Indiaanse sluipers gepakt, gedood en gescalpeerd eeeeeekkk. Tot dan de voorste zich omdraait en niemand meer achter zich ziet brrrr.

Acht sterke mannen bonden in zo’n wedstrijd op krachtsport gebied de strijd met elkaar aan. In verschillende onderdelen (8 per wedstrijd) konden zij punten verdienen, diegene met de meeste punten werd de winnaar. Onderdelen waarin de Sterke Mannen de afgelopen jaren hun krachten hebben kunnen tonen waren o.a: het vrachtwagentrekken, stalen staven buigen, boomstamtillen, deadlift, biervaten laden, auto kantelen, touwtrekken, worstelen, stenen ballen heffen, vismanden sjouwen, crucifix.

Imposante sterke mannen zijn vanaf ’79 in deze wedstrijden de revue gepasseerd. ‘Bekende’ Nederlandse Sterke Mannen: Gerard du Prie, Simon Wulfse, Ab Wolders, Berend Veneberg, Ted van der Parre, Tjalling v.d Bosch. Buitenlandse krachtpatsers: Geoff Capes, Franz Bierbaum, Bill Kazmaier en Jon Pall Sigmarson.

Ik was onder de indruk van deze Sterke Mannen en keek graag naar dit programma en jullie?

Hieronder een leuk filmpje over de sterkste man.
http://www.youtube.com/watch?v=bmSn4Zt3JDw

Leuk speelgoed.
Heb ze vroeger ook wel gehad. Ze gingen wel snel vervelen. Maar dan stonden ze leuk op het boekenplankje. Nu zie ik ze dus soms in winkels en moet ze altijd uitproberen.

Drukken jullie ook nog weleens ….. ?

Alex begon met gitaarspelen en Eddie kocht een drumstel, dat hij met een krantenwijk afbetaalde. Toen hij op een dag terugkwam van zijn krantenwijk zag hij Alex achter de drums zitten. Alex bleek zo goed te kunnen drummen dat Eddie besloot gitaar te gaan spelen. Ze formeerden diverse bandjes en uiteindelijk werd begin jaren 70 Mammoth opgericht. Ze huurden een geluidsinstallatie van een zekere David Lee Roth en om geld uit te sparen besloten ze hem als zanger te vragen. Als bassist werd Michael Anthony aangenomen. Toen bleek dat de naam Mammoth al door een band werd gebruikt veranderde men de naam in Van Halen. In en rond Los Angeles werd veel opgetreden.

In 1977 zag Gene Simmons (bassist en zanger van Kiss) hen spelen en hij financierde een demo. Uiteindelijk kreeg de groep van Warner Bros. een platencontract aangeboden. Hun debuutalbum Van Halen vol stevige rock en enkele covers verkocht uitstekend en Eddie werd beroemd door zijn inventieve gitaarspel. Vooral in het instrumentale nummer Eruption liet hij zijn vernieuwende gitaartechniek horen. De band viel verder op door de acrobatische sprongen van Roth. Grappig feit is dat hun tweede album Van Halen II in 1979 in krap twee dagen werd opgenomen en nog beter verkocht dan hun debuutplaat.

In 1980 kwam het optreden op Pinkpop nog bijna in gevaar doordat Roth vlak ervoor zijn neus gebroken had door tegen een discobol te springen(!) In datzelfde jaar werd hun eerste grote hit een feit: Runnin’ with the devil.
De muziek werd gevarieerder door het gebruik van synthesizers.
Het album Diver down uit 1982 bevatte o.a. covers van Dancing in the street en Pretty woman. Daarnaast had vader Jan van Halen op dat album een gastoptreden als klarinettist. In 1984 had de band een hit met Jump. In 1985 werd zanger Roth vervangen door Sammy Hagar en met hem scoorde men een hit met Why can’t this be love. Op het hitfront werd het daarna rustig en conflicten binnen de band leverde een aantal bezettingswisselingen op. Hagar verdween uit beeld, Roth keerde even terug en daarna werd Gary Cherone (van de band Extreme) tijdelijk zanger. Tussen de bedrijven door schreven de broers Van Halen muziek voor de film Twister uit 1996. Alex en Eddie bleven de spil van Van Halen en men is tot op de dag van vandaag actief, nu met Eddie’s zoon Wolfgang als bassist.

Wat herinner jij je van Van Halen?

Misschien uit verveling, misschien uit belangstelling maar hoe dan ook; elke dag begon ik rond een uur of vier te zeuren: ‘mááááááááám, wat eten we vanavond?!!!!‘.
Als mijn moeder eerlijk antwoord gaf dan wist ik dat het iets zou zijn dat ik wel lekker vond maar even zo vaak werd ik het bos in gestuurd met de dooddoender “husse met je neus ertussen“. Dat betekende onvermijdelijk dat we macaroni (ik zei: ‘maakronie’), rosti (ruslie) of nasi (nassie) zouden gaan eten. Drie dingen die ik nooit echt heb leren waarderen.

Met welke dooddoender werd jij de keuken uitgejaagd?

Er stond o.a. het verhaal in van de takshond Walter en het wonderbed geschreven door ene H. Hendrikse. Het gaat over de takshond Walter die in het paleis van een jonge koning woonde die zo rijk was, dat hij zijn goudstukken nog niet in een maand kon tellen. Het verhaal gaat dat Walter alleen maar aan slapen kan denken en op zoek ging naar het allerbeste bed van de wereld. Na allerlei bedden te hebben uitgeprobeerd kreeg hij tenslotte een wonderbed wat hem eigenlijk helemaal niet beviel en hij zijn oude bed weer in ere herstelde. Geïllustreerd door Fiep Westendorp.
Verder bevatte het boek ook de complete Karel ende Elegast, over Karel de Grote die de dieren kon verstaan na het eten van bepaalde kruiden en zo een aanslag op zijn leven weet te voorkomen door uit stelen te gaan. De tekst is van J. van der Weijden en de illustraties van J. Franse.

Ook staan er wonderlijke verhalen en legenden uit Australië in; De strijd tussen de Pythons en de gifslangen, Hoe de medicijnmannen een duivel maakten, Het ontstaan van de boom met de bloedrode kleur…, Hoe Kipara het vuur der wereld trachtte te stelen, De gestolen maalsteen, De tovermacht van de Wonambi, Pungalung de reus, Djarapi maakt een duivel, De overwinning van Wun-gala, De geboorte van regen en bliksem, Het gevaarlijke monster en het avontuur van Mahlindhji. De teksten zijn van Belleke Bruins en de illustraties van Fred Bergisch.

Er staan nog tal van andere verhalen in, eigenlijk teveel om op te noemen en ze werden ook door verschillende tekenaars voorzien van een passende illustratie.
Ik heb dit boek met plezier gelezen en heb het nog steeds in mijn bezit. De uitgave destijds had geen ISBN nummer, wellicht bestond dat in 1964 nog niet maar als je van lezen geen genoeg kunt krijgen is dit boek zeker een aanrader.

In de achterbak was tegen de afscheiding van het passagiersgedeelte een houten tweezits bankje met opklapbaar deksel gemonteerd. De ruimte onder het deksel deed dienst als kleerkast en gasopslag. De bovenkant van het deksel bekleed met zit kussen van blauw – wit Brabants bont. Dit zit gedeelte werd voor de nacht d.m.v. een verhoogde constructie omgetoverd tot slaapkussen.

Tegen de zij- wand bevond zich alles op maat gezaagd een uitklaptafeltje met poot en daarachter vakjes voor de keuken voorraad. Gezeten op het bankje ’s avonds dronken we met veel genoegen vanaf het tafeltje menig glaasje wijn of bier.

Overdag werd op de twee uitklapstoeltjes met trekveren en een uitklaptafeltje van het buiten leven genoten zolang het weer het toe liet. In het linkerzij raampje van de camper bevond zich het kookfornuis, bestaande uit een tweepits campinggasstelletje. In het rechter zijraampje stond vastgelijmd een levende plant met wateropvang. Beide raamkanten waren voorzien van gordijntjes uit het zelfde stof als het zitkussen. Dit gold ook voor beide schemerlampjes aan het plafond. De overige wanden waren verlijmd met resten grijze vloerbedekking.

In het achter compartiment bevonden zich de opvouwbare plastic watertank vergrendeld doormiddel van een fietsen – spin, de antraciet mini zwart – wit t.v. met veel ruis, en aan de overkant het koffiezetapparaatje. Een snelkoker bestond nog niet. De vloerbedekking waren biezen tegels. Het nachtelijk inrichten van ons slaapvertrekje was een tijdrovend karwei. Immers wilde wij voldoende beenruimte hebben dan was uitbouw noodzaak. Beide achter deurtjes werden door het openzetten tot verlengstuk gemaakt.

Tussen de deurtjes werd via een vernuftige constructie een houten balk bevestigd en op de bodem van de achterbak werd een verhoging doormiddel van andreas kruis ter hoogte van het zitbankje gezet. Deze latenbodem werd vervolgens afgedekt met twee delen spaanplaat met gaten. Vervolgens gingen hier de schuimrubber grijze noppen matjes op en onze slaapzakken. De bovenkant van de deurtjes werd afgedekt met een waterafstotende plaat en de achterkant van de deurtjes werd d.m.v. drukknoppen en tentdoek afgesloten.

Ongetwijfeld hebben veel campinggasten in Luxemburg het campertje al heen en weer schuddend met verbazing bekeken. Echter als je jong bent heb je voor het bedrijven van de liefde niet veel ruimte nodig. Onze eerste dochter heeft nog een seizoen al ingeklemd tussen de twee ramen boven onze hoofden geslapen. Echter de linnen luiers van toen deden ons in de vroege ochtend spontaan de camper uit jagen.

Nadat de geboorte van onze zoon hebben we met weemoed afscheid moeten nemen van onze camper en kwam er een tweedehands gezin’s tent. Konden we eindelijk staan.

Mijn luchtdrukgeweer lag goed verstopt in een rommelkast. Zoveel rommel dat mijn moeder nooit op eigen titel zou beginnen met opruimen. Dat gaf mij een voorsprong.

Mijn FM-zendertje (WZ4) zat in een sigarendoosje en was dus makkelijk te demonteren bij naderend onheil. Niet dat mijn ouders tegen zenden waren maar ik vond dat zij het niet hoefden te weten. Geheimpjes hebben meer functies!

Naast mijn aquarium (ooit gelogd?) met gezelschapsvissen op mijn kamer, wilde ik meer. Dus stiekum een kweekbakje gemaakt, dat fijntjes werd weggewerkt achter een wand van het Plano hifimeubel jaren zestig. Heel veel plezier aan beleefd, maar dat het nooit tot een brand heeft geleid, mag achteraf een wonder heten.

Mijn grote oude Legerzender, verstopte ik in de ruimte onder een kast. Om daar te komen moest je eerst de grondplaat weghalen. Had iets weg van de oorlogjaren. Die zender heb ik nooit meer teruggezien dus ligt er waarschijnlijk nog! Dat wordt lachen als archeologen in de toekomst gaan graven. Als het oorlogsfront opeens wordt uitgebreid over Vlaardingen dan weten jullie nabestaanden de oorzaak!

Ze werden geproduceerd in Noorwegen in een fabriek in Stavanger. Ongeveer 35 verschillende modelletjes werden er gemaakt. De autootjes waren ‘meubilair-vriendelijk’. Ze zijn nog volop te krijgen op de veiling-sites, dus als je sentiment het toelaat koop er dan een paar, maar betaal er alstjeblieft niet te veel voor.

Lærdal is nu vooral bekend als producent van medische produkten.

Met dank aan Marty voor het plaatje

Joop Zoetemelk

Hoe anders was dat in de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70 toen Joop regelmatig zijn meerdere moest erkennen in zijn ploeggenoot Fedor den Hertog. Herman Krott had een ijzersterke Amstel ploeg die de Nederlandse amateurwereld beheerste en een aardige opstap was om professional te worden.

In die jaren bezocht ik tal van regionale wielerwedstrijden. Het was de tijd dat elk zichzelf respecterend Brabants dorp nog het jaarlijkse rondje rond de kerk organiseerde met een wedstrijd over 25km voor aspiranten, 50 km voor Nieuwelingen en ter afsluiting 100 km voor amateurs. In de ronde van Reusel stond in een van die jaren een deel van de Amstel ploeg aan de start. Fedor den Hertog, Joop Zoetemelk en Matthijs de Koning ontsnapten al snel na de start. Vervolgens reed Fedor zijn twee ploeggenoten uit het wiel en zette het peloton in zijn eentje op een volle ronde. De speaker en het publiek hadden zo’n machtsvertoon nog nooit gezien.

Fedor kreeg het niet alleen in Reusel op zijn heupen. Zo won hij in 1969 alle 8 etappes van de zware amateurronde van Rheinland-Pfalz en dus ook het eindklassement. Met het 100km tijdrit team won hij Olympisch goud in 1968 en het brons in 1972. In 1972 won hij ook de Tour de L’avenir (de Tour de France voor amateurs). In 1973 won hij Olympia’s ronde van Nederland dankzij een overwinning in de vierde etappe waarin hij iedereen op zes minuten achterstand fietste.

In 1974 stapte hij op 28 jarige leeftijd voor het eerst op als beroepsrenner in de Tour. Hij reed de Tour driemaal voor de Nederlandse Frisol (olie) ploeg, werd 27e in 1974, 18e in 1975 en viel uit 1977, maar haalde in dat jaar in Rouen wel zijn enige etappezege binnen. In 1978 werd hij 25e in het shirt van de Franse ploeg Lejeune-BP en in 1979 nummer 48 voor de Belgische formatie IJsboerke-Warncke Eis. 1981 was zijn laatste jaar als actief wielrenner.

Zijn prof carrière leverde aardige uitslagen op, maar bij lange na niet de uitslagen die hem bij de amateurs de bijnaam “Iwan de verschrikkelijke” opleverde. De profs waren gewaarschuwd en in zijn eerste jaren kreeg hij geen centimeter ruimte. Het peloton had geen trek in een nieuwe Eddy Merckx, dus werd Fedor direct op zijn plaats gezet. In zijn eerste jaren als beroepsrenner reed zijn jongere broer Nidi den Hertog bij Frisol aan zijn zijde. Ondanks zijn matige profcarrière blijft Fedor voor mij de beste Nederlandse wielrenner aller tijden.