De Hoge Veluwe
Op dinsdag 4 april 2006 geschreven door Eric Erres
Het kinderfeestje van mijn buurjongen, begin jaren zeventig, ging naar het nationale park de Hoge Veluwe. Met twee volwassenen en zo’n vijf kinderen vanaf Vlaardingen naar dit natuurpark avant la lettre.
In een donkergroene Ford Taunus station: twee kids in de achterbak en iedereen wilde daar natuurlijk liggen! Blijkbaar kon dat toen nog. Voor een autoloos kind een pracht tocht. De rit leek ook uren te duren. De vorige auto van zijn vader was een Kever en ik kan me nog herinneren dat we daar speciaal naar keken.
Natuurlijk wist ik totaal niet wat ik op het park zou aantreffen. In de auto werden verhalen verteld over Wilde Zwijnen en Moeflons. Denk dat ik niet eerder op de Veluwe was geweest. Mijn ouders hadden Katwijk als vakantieplek en deze werd pas later verlaten… De nieuwe bestemming was geregeld Hoenderloo en Beekbergen, dus ik zou nog geregeld op het park gaan komen.
Maar terug naar het feestje. Die dag zouden we Zwijnen zien. Vlak bij de auto en ik kan me niet herinneren dat we zijn uitgestapt. Zwijnen kunnen agressief zijn. Ik geloofde dat maar. Na een picknick met spelletjes zijn we waarschijnlijk terug gereden. Een belevenis rijker voor deze jonge natuurvorser.
Vele keren zou ik terug komen op het park. Soms met vakantievriendjes, op de witte fietsen, maar vaak ook alleen fietsend. Van een beheerder kreeg ik de tip om in de schemering terug te komen en dat werkte. Veel dieren waren dan minder schuw. Vaak kocht ik in Hoenderloo vooraf een halfje brood voor de karpers bij St. Hubertus en na afloop een befaamd ijsje aan het raam.
Een paar jaar geleden kwam ik toevallig terug op het park en herkende bijna alles aan dit baken van mijn jeugd. Maar wat een perfecte staat van onderhoud. Toch blijft het natuur voor mij! Oernatuur zelfs.