Derrick, Aus der Reihe
Op vrijdag 15 december 2006 geschreven door dutchfranca62
In 1974 wordt de 1e aflevering van de Duitsche Politieserie Derrick uitgezonden. De hoofdrollen worden vertolkt door de sympathieke Oberinspektor Stefan Derrick (vertolkt door de in 1923 geboren Horst Tappert) en zijn trouwe assistent, Inspektor Harry Klein (Fritz Wepper geboren in 1941). De meeste moorden spelen zich af in de rijke milieus, zo zien we kasten van huizen, dure auto’s, playboys en nachtclubs. De begintune van de serie wordt vertolkt door Les Humphries. Verantwoordelijk voor de achtergrond muziek in de serie is o.a. Frank Duval (Todesengel, Angel of mine en It was love).
In tegenstelling tot vele andere politieseries, komen hier weinig wilde achtervolgingen voor en is de serie gebaseerd op psychologische methodes om de moorden op te lossen.
De hoofdpersoon Derrick profileert zich als een nietrokend persoon, ongetrouwd en draagt op het werk een maatkostuum. Zijn dienstwapen gebruikt hij alleen in uiterste nood en meestal heeft hij het niet eens bij zich. Zo drinkt hij liters koffie en slechts 1 glas whisky!
In 103 landen is de serie uiteindelijk te zien en de scenarios van alle 281 afleveringen zijn geschreven door Herbert Reinecker (ook bekend van ‘Mensen zoals jij en ik’ met kees brusse in de hoofdrol).
In 1998 houdt Horst Tappert het voor gezien; hij bereikt dan de leeftijd van 75 jaar en vindt het genoeg. In de laatste aflevering ‘Das Abscheidsgeschenk’, krijgt Derric promotie en verruilt hij het kantoor in voor den haag om daar te gaan werken voor Europol.
Klik hier om een stukje van de begintune te horen.
Emigreren
Op dinsdag 7 november 2006 geschreven door Henny Jane
In de late jaren ‘40 en in de jaren ‘50 emigreerden talloze Nederlanders naar vooral canada, en de verenigde staten om de naoorlogse beslommeringen en kleinbehuisde situaties te ontvluchten. De traditionele immigratielanden verwelkomden de nieuwelingen met open armen omdat deze migranten alom bekend stonden om hun “harde werken”.
Ook in mijn familie togen er verschillende mensen bepakt en bezakt naar het onbekende. In die vroege dagen gingen de reizen nog per boot en werden voor het leven gemaakt; teruggaan was absoluut onmogelijk om de kosten en ook omdat men niet als verliezers gekenmerkt zou willen worden. Aan mijn moederskant emigreerden veel van haar neven en nichten naar het australische Victoria. En dan het thuisfront maar brieven ontvangen op dat dunne, blauwe luchtpostpapier: wie mocht de postzegel hebben?
Lees de rest van dit artikel »
Simon Carmiggelt
Op maandag 12 juni 2006 geschreven door Frank Faber
Ik zal zo’n jaar of veertien geweest zijn en logeerde regelmatig mij mijn oma. Al gauw ontdekte ik in haar boekenkast het “Tussen mal en dwaas” van ene Simon Carmiggelt.
Nooit van gehoord maar nieuwsgierig als ik was begon ik te lezen en het sloeg meteen aan. Dat boekje smaakte naar meer en zo ontdekte ik dat deze meneer al heel wat geschreven had.
Enkele titels uit deze tijd: Ping pong, Een toontje lager en Vergeet het maar en natuurlijk de verzamelaar Een stoet van dwergen. Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan wat een Zweedse nou moest met boekjes van Carmiggelt. Fameus zijn de kroegverhalen, humoristisch, vaak een lach en een traan. Veel van zijn vroege verhaaltjes handelen over de oorlogsjaren en als geen ander wist hij je in dat tijdperk te krijgen, figuurlijk dan.
Lees de rest van dit artikel »
Kegsbaume Râuhzu (kerstbomenjacht)
Op dinsdag 27 december 2005 geschreven door Pleiade
Opgegroeid in Voorburg (Voâburrag), en klein dorpje vlakbij ’s-Gravenhage dat moedig weerstand blijft bieden tegen de Haagsche annexatieplannen, vulden wij de kerstvakanties begin jaren zeventig met de nationale Haagsche sport: “Kegsbaume Râuhzu“.
In die tijd hadden de mensen nog de goede gewoonte om een afgedankte kerstboom na bewezen diensten gewoon uit het raam de straat op te keilen, wel wetend dat er tientallen groepen jongens rondzwierven , die wel raad wisten met dit brandhout.
Sommigen dumpten de boom al op 27 december! Iedere straat had zijn eigen ‘gang’ , en wij trokken er in groepjes van 4 tot soms wel 20 jongens opuit om zo veel mogelijk kerstbomen te veroveren.
Meisjes deden in die tijd nog niet mee (behalve Marjolein, maar Marjolein was dan ook al zestien, kon vreselijk goed voetballen en wist zeker dat ze later mannequin zou worden, dus voor haar maakten we een uitzondering…).
Wij verspreidden ons door de buurt en zodra iemand een kerstboom zag riep hij zo hard mogelijk: “KEGSBAAAAAUM” (Kerstboom dus). Iedereen kwam dan aangestormd om de boom zo snel mogelijk in veiligheid te brengen. Veilig voor de andere gangs dan, want stevige knokpartijen om een kerstboom waren eerder regel dan uitzondering.
Vervolgens werd boom op de ‘geheime’ bergplaats opgeslagen tot de oudejaarsnacht, en dan werd er één groot nieuwjaarsvuur van gemaakt (en niet alleen van die bomen trouwens: alles wat maar een beetje wilde fikken werd op dat vuur gegooid; vooral autobanden waren populair…).
De wedstrijd was natuurlijk welke straat de grootste fik zou hebben, vandaar dat de rivaliteit tussen de verschillende groepen soms behoorlijk uit de hand liep, ondanks geregeld politie-optreden…De grootste gang uit de buurt had zelfs een busje rondrijden met acht oudere jongens erin, die als knokploeg fungeerden en iedere gevonden geheime bergplaats ogenblikkelijk leegroofden.
Tegenwoordig organiseert de brandweer één vreugdevuur per wijk, en het schijnt zelfs dat de politie gevonden illegale bergplaatsen laat ontruimen wegens brandgevaar. Wij verstopten de bomen gewoon in de kelderboxen onder het flatgebouw, hoezo brandgevaar?
Is dit inderdaad een typisch haagsche traditie, of sloegen jullie elkaar als kind ook de hersens in voor een ouwe kerstboom?
Demonstratie tegen kruisraketten
Op zaterdag 29 oktober 2005 geschreven door Sentiment
Op 29 oktober 1983 vond de grootste vredesdemonstratie ooit gehouden plaats. Maar liefst 550.000 deelnemers demonstreerden in Den Haag op het Malieveld.
De betoging was gericht tegen 572 nucleaire kruis- en Pershingraketten die de VS regering van president Reagan in Europ wilde plaatsen.
Omdat Nederland lid was van de Navo kreeg de regering de vraag voorgelegd of er 48 kruisraketten op Nederlandse grond geplaatst konden worden. De regering ging akkoord maar had buiten de bevolking gerekend. In November 1981 waren er al massale demonstraties in Amsterdam met ongeveer 400.000 mensen, maar in Den Haag werd het helemaal een massale demonstratie. Het werd een ongeloofelijke happening, prachtige spandoeken, scherpe slogans, fantastische uitdossingen, straattheater.
Het Klein Orkest zong voor het eerst ‘Over de muur‘ op het Malieveld. Toetsenist Leon Smit en zanger Harrie Jekkers hebben het liedje de avond vóór het optreden geschreven. Prinses Irene baarde groot opzien door als spreker op te treden bij deze demonstratie.
‘Over de muur’ van het Klein Orkest
Kun jij je deze demonstratie nog herinneren? of was je er misschien bij?
Amandelen knippen
Op donderdag 13 oktober 2005 geschreven door Frank Faber
Vroeger vond men het nodig dat wanneer een kind last had van langdurige verkoudheid, diens amandelen geknipt moesten worden. Of dat tegenwoordig nog vaak gebeurt weet ik niet. Het was een relatief eenvoudige ingreep, maar voor een kind van negen had het toch wel een enorme impact. Mijn huisarts vond het noodzakelijk dat dat ook bij mij gedaan zou worden.
Eerst kreeg ik een soort intake-gesprek en kreeg voor die gelegenheid een te lezen dat speciaal voor kinderen was geschreven om ze ervan te overtuigen dat na de ingreep ze toch verder een normaal leven konden leiden en alles konden blijven doen wat ze altijd al deden. Er stond een verhaaltje in van een jongetje dat ook zo'n ingreep moest ondergaan en de clou was dat hij daarna weer gewoon indiaantje kon blijven spelen met zijn vriendjes. Niet dat ik ooit indiaantje heb gespeeld, maar de boodschap was duidelijk en het stelde mij op mijn gemak en dat was de bedoeling van dat boekje.
Er werd een afspraak gemaakt en ik zou poliklinisch geholpen worden in het Juliana Kinder ziekenhuis, toen nog gelegen aan de Nieboerweg te den haag. Wij woonden daar op een steenworp afstand van, dus dat maakte het alleen maar makkelijker. Die dag moest ik nuchter blijven, dus ontbijt was taboe. Mijn moeder bracht me erheen, lopend of met de fiets, dat weet ik niet meer. Ik mocht op schoot zitten bij een aardige zuster en kreeg een kapje over mijn mond en neus wat voor de narcose was, waardoor alles zwart voor mijn ogen werd.
Toen ik bijkwam lag ik ineens in een ander kamertje en had keelpijn en moest huilen. Gelukkig was mijn moeder erbij en die troostte me. Diezelfde dag mocht ik weer naar huis met een taxi en mijn moeder had een grote handdoek meegenomen om te voorkomen dat ik de taxi onder zou spugen. Maar dat was al gebeurd in het ziekenhuis.
Thuisgekomen mocht ik de eerste week veel ijsjes eten, dat was goed voor mijn keel. Ik kreeg van mijn klasgenootjes veel post met tekeningen en brieven. Al met al zeer ingrijpend in mijn jonge leventje!
Tienertoerkaart
Op woensdag 29 juni 2005 geschreven door Eline
In 1969 kwam de NS met de tienertoerkaart.
Het was hetzelfde als de al eerder ingevoerde kriskraskaart maar dan alleen voor tieners. Het verschil zat hem in de prijs, 40 gulden voor een kriskraskaart en (bij invoering) 20 gulden voor een tienertoerkaart.
In aanvang was het 8 dagen aaneensluitend onbeperkt reizen met alle regulieren treinen uit de dienstregeling van ns, met uitzondering van treinen waar een toeslag voor gold.
Later werd het een kaart waarmee je 4 dagen vrij kon reizen over een periode van 10 dagen. De kaart gaf ook 50% korting op het streekvervoer en op de boottocht Enkhuizen/Stavoren vv.
Bij het promotiemateriaal voor de kaart in 1977 zat een slap vinyl singletje met een flauw liedje erop, de muziek was geschreven door joop stokkermans. Van de hand van Debbie de Jong is er een meisjesroman met de titel “Debbie gaat op tienertoer” verschenen, maar dat boekje heb ik nooit gelezen.
De tienertoerkaart was in de jaren 80 tijdelijk niet alleen meer verkrijgbaar in de zomermaanden maar ook in de paas, kerst en herfst vakantie.
Lees de rest van dit artikel »
Dorus
Op zaterdag 3 juli 2004 geschreven door Jeugd en Sentiment
Antoon (Tom) Manders wordt op 24 oktober 1921 geboren in Den Haag. Dat hij later een artistiek beroep zou gaan uitoefenen stond al op jonge leeftijd vast. Na de ULO volgt Tom een driejarige avondstudie aan de Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag. Als decor- en afficeontwerper weet Tom zich vanaf eind jaren dertig een behoorlijke reputatie op te bouwen; ook ‘Carré’ behoort tot zijn vaste klantenkring. In 1954 gaat hij zelf optreden voor publiek in het revuecafé ‘Saint Germain de Prés’ aan het Amsterdamse Rembrandsplein. Met een streepjestrui, een pruik met piekhaar en een grote snor is hij daar te zien en al snel ontstaat uit dat personage de zwerver ‘Dorus‘. Kort daarna treedt hij voor het eerst op bij de VARA televisie, waarbij hij de Franse sfeer van het revuecafé meeneemt naar de studio.
In 1956 gaat hij samenwerken met organist Cor Steyn voor het radioprogramma ‘De Showboat’ en uit deze samenwerking ontstaat zijn eerste grote hit: ‘Twee Motten‘. Na deze eerste hit volgen er nog anderen zoals: ‘Bij de marine’, ‘De Nachtwacht’, ‘Als ik wist dat je zou komen’.
In 1967 vinden in ‘Tom Manders’ Radio-TV-Cabaret’ in Rotterdam de opnamen plaats van de televisieserie ‘Bij Dorus op schoot’, waarin kinderen op zijn schoot liedjes zingen. De bekendste scéne daaruit is toch wel die van het tweejarige meisje Corinna, die met het liedje ‘Poessie Mauw‘ de lachers op haar hand krijgt. Ze kent het liedje niet echt en blijft minutenlang op allerlei manier de woorden ‘poessie mauw’ zingen. In 1970 sluit de Rotterdamse club en daarmee ook het t.v. programma. In 1971 komt Dorus nog één keer op t.v. met de verborgen camera. Hij zit bij ‘Madamme Tussaud’ en doet of hij een wassen beeld is en laat de mensen schrikken. In datzelfde jaar heeft hij nog een hit met: ‘In de hemel is geen bier’.
Klik hier om een stukje van ‘Twee Motten’ te horen.
Klik op filmpje om “Poessie Mauw” met Dorus en Corinna te zien.