De Bandrecorder
Op woensdag 25 januari 2006 geschreven door Ria T.
Ik zal een jaar of 4 geweest zijn dus het moet 1970 geweest zijn. Mijn vader kocht een bandrecorder en wat hebben we daar een plezier mee gehad.
Ik weet niet of er toen al andere opname mogelijkheden waren maar ik kan mij herinneren dat we hele voetbalwedstrijden van de radio opnamen zodat de buurman het later ook kon horen. Ook was het de sport van mijn vader om de bandrecorder achter de bank te zetten als er visite kwam.
Hij had twee soorten banden, grote en kleine. Als hij in de gaten kreeg dat de band bijna vol was of de visite bijna wegging dan grijnsde hij een keer en zei: ‘Zullen we eens kijken wat ik vanavond weer opgenomen heb’. Meestal gierend van het lachen luisterden we dan naar de banden.
De dierbaarste herinnering heb ik echter aan de sinterklaasavond van 1970. Beide opa’s en oma’s leefden nog en waren nog goed van geheugen en goed ter been. We vierden met ons gezin en de opa’s en oma’s sinterklaasfeest. Nu 35 jaar later is het geweldig om al die stemmen terug te horen. Natuurlijk je eigen onherkenbare kinderstemmetje maar ook van de dierbaren die inmiddels zijn overleden. En dan ook nog in lekker Drents dialect. Sinds kort heb ik de fragmenten op een cassettebandje maar eigenlijk zou ik het moeten laten overzetten op cd. Een heel dierbaar stukje sentiment. Lang leve de bandrecorder !
Bartje
Op maandag 8 december 2003 geschreven door Jeugd
Wie kent niet de uitspraak: ‘Ik bíd niet voor brune bonen’?
Bartje, de hoofdpersoon uit het boek van Anne de Vries, sprak deze woorden in de gelijknamige tv-serie van de ncrv.
Een verhaal over een rebels Drents jongetje en zijn broertjes en zusjes. De acteurs waren bijna allemaal lokale mensen van het amateurtoneel uit de omgeving: Odoorneveen, Roden en Zweelo.
Er werd Drents gesproken en de serie werd daarom ondertiteld.
Bartje’s kattekwaad en eigen wil zorgde voor een succesvol programma waarin hij uiteindelijk zijn ouderlijk huis en het dorp verlaat.
Welke groente lustten jullie niet, als kind?