Tjerk Vermaning
Op vrijdag 12 januari 2007 geschreven door Eric Erres
Ook zo’n hekel aan die Aanzien boeken? Blij dat mijn partner sinds twee jaar gestopt is met het aanschaffen van deze altijd uit de band vallende sta in de wegs. Echter: voor deze log heb ik 1975 er even bij gepakt. Een mooie aanleiding hoewel dat met internet niet meer nodig is.
De kwestie Vermaning heb ik bewust meegemaakt. Als kind al geinteresseerd in archeologie en grote stenen. En dat laatste niet alleen door Obelix.
Paar keer naar drenthe op vakantie geweest en dan ontkom je niet aan de hunebedden. Heerlijk klauteren want je weet niet beter. En ach: wat kan het kwaad.
Daarnaast had onze amanuensis Piet Moerman een boek geschreven over Neanderthalers. Kijk, en dan word je vatbaar. Lees nog steeds tijdschriften en boeken over archeologie en paleontologie. Heerlijk!
De Nederlandse oudheidkundigen gaan al sinds de prehistorie rollend over straat. In die setting stond Tjerk Vermaning als amateur archeoloog. Vermaning (1929-1987) was een publieke figuur geworden na zijn vondsten in Drenthe. Deze vondsten gingen veel verder terug dan tot dan toe bekend. Heeft daarvoor prijzen gewonnen en subsidies gekregen.
In 1975 werd Vermaning aangeklaagd voor vervalsen. Daarover heeft de rechter nooit uitspraak gedaan en Vermaning werd vrijgesproken. De kwestie sleept nog steeds. Met een beetje zoeken op internet kom je een prachtig complot tegen: aanrader!
Vermaning blijkt een naief en manipuleerbaar mens te zijn geweest. Genoot van de publieke aandacht. Algemeen wordt aangenomen dat de vondsten vervalst zijn. Het beroep van Vermaning wees ook in die richting: grasmaaimachineslijper.
En die Aanzienboeken? Voor wie wil graven met schepje en kwast, wijs ik de plek in de grond wel aan…
Emigreren
Op dinsdag 7 november 2006 geschreven door Henny Jane
In de late jaren ‘40 en in de jaren ‘50 emigreerden talloze Nederlanders naar vooral canada, en de verenigde staten om de naoorlogse beslommeringen en kleinbehuisde situaties te ontvluchten. De traditionele immigratielanden verwelkomden de nieuwelingen met open armen omdat deze migranten alom bekend stonden om hun “harde werken”.
Ook in mijn familie togen er verschillende mensen bepakt en bezakt naar het onbekende. In die vroege dagen gingen de reizen nog per boot en werden voor het leven gemaakt; teruggaan was absoluut onmogelijk om de kosten en ook omdat men niet als verliezers gekenmerkt zou willen worden. Aan mijn moederskant emigreerden veel van haar neven en nichten naar het australische Victoria. En dan het thuisfront maar brieven ontvangen op dat dunne, blauwe luchtpostpapier: wie mocht de postzegel hebben?
Lees de rest van dit artikel »
Leren fietsen
Op zondag 1 oktober 2006 geschreven door Bertus
Ik denk dat we allemaal kunnen fietsen. We leven ook in een land waar meer fietsen dan mensen zijn. Toch hebben we het allemaal een keertje moeten leren.
Ikzelf heb het geleerd toen ik een jaar of 5 was. Ik had al een step (ook al jeugdsentiment) en was toe aan een fiets. We hadden geen auto dus de fiets was het aangewezen vervoermiddel.
Mijn vader heeft het me geleerd op het pleintje van de muziekschool in Overschie. Een soort traditie want mijn zus leerde het daar ook.
Ik weet niet waarom daar, er waren meer pleintjes dichterbij en verder kwamen we daar nooit. Kan me geen valpartijen herinneren en heb daarna een mooie degelijke Hollandse Batavusfiets gekregen. Tot hij gestolen werd jarenlang plezier van gehad. Heb daarna veel gefietst. Naar de stad, naar school, naar familie of gewoon lekker erop uit.
Ik woon nu in de fietsprovincie bij uitstek drenthe in een dorpje op de Hondsrug in een boerderijtje met overal fietspaden. Maar kom er wegens te druk zijn niet meer aan toe. Jammer. Neem me wel steeds voor weer te gaan fietsen.
Wel moet ik lachen als ik tegenwoordig al die kinderen met versnellingen en helmpjes en beschermlagen zie. Wij hadden dat allemaal niet. Gewoon een terugtraprem en geen versnellingen. En een helmpje ….. nee, ook niet.
Kun jij fietsen en hoe heb jij dat dan geleerd ? Fiets je nu nog net zo vaak als vroeger ?
Kamperen in Drenthe
Op dinsdag 12 september 2006 geschreven door irma
Reeds voor mijn geboorte hadden mijn ouders al een seizoenplek op een camping in drenthe.
Ieder vrijdag moest ik meteen uit school naar huis toe komen want dan konden we meteen weg.
In februari begon het al te kriebelen. Als we dan eindelijk, zo rond de paasvakantie, er weer heengingen, dan vond ik het fantastisch om met m’n vader de flonders, voor in de voortent, op te mogen halen. Vaak mocht ik dan in de aanhangwagen zitten, als we terugreden.
Het vak waar we op stonden was als een soort familie. Er werden allerlei spelletjes georganiseerd, soms kookte iemand een grote pan met snert of we gingen met z’n allen barbequen. Wat heb ik, als kind, een plezier beleefd in de creche en speeltuin. Later kwamen daar de pony’s bij en natuurlijk de kinderdisco.
In totaal heb ik er 24 seizoenen gestaan en ik mis het nog steeds. Wat heb ik me daar, als kind, ontzettend vrij gevoeld. Nog steeds als ik een uil hoor dan denk ik weer terug aan hoe ik in m’n tentje lag en de uilen hoorde, dat gaf zo’n rustgevend gevoel.
Als ik m’n ogen sluit dan loop ik vanzelf weer over de camping heen.
Je Geboorteplaats
Op zaterdag 10 juni 2006 geschreven door Bertus
Ik ben geboren in Overschie. Een buitenwijk van Rotterdam en tot de Tweede Wereldoorlog een zelfstandige plaats.
Ik zie het nog als een dorp waar veel mensen elkaar nog kennen.
Heb pas een reunie gehad en liep met een brede smile de hele dag te “Oh, ja“-en. Heb daar leuke jaren doorgebracht tot mijn 20ste ongeveer. Denk er met warme herinneringen aan terug … mijn meeste herinneringen die ik hier met jullie deel in de reacties komen uit die tijd.
Voordeel was dat je snel buiten de stad was in het Westland en dat de stad, met al zijn gemakken, ook vlakbij was.
Het kleine marktje op vrijdag, vis halen bij Toet, naar Zestienhoven vliegtuigen kijken, spelen in de Spaanse polder, de Grote Kerk met zijn ui vormige toren …..
Ben nu via Amsterdam, Mijdrecht in Drenthe beland. Wil hier nooit meer weg … maar denk, mede dankzij deze site, er graag aan terug.
Wat was jouw geboorteplaats? En heb je er ook van die warme herinneringen aan ?