Wisselen
Op woensdag 16 augustus 2006 geschreven door Frank Faber
Als vijf-, zes-, of zevenjarige ontkwam je er niet aan; je melkgebit werd vervangen door een “grote mensengebit” Dat was wel even schrikken, al weken voelde je dat die ene tand of kies een beetje begon te wiebelen en dan opeens viel hij er zomaar uit, een bloederig gat achterlatend.
Sommige kinderen kregen van hun moeder dan een dubbeltje of dat werd onder je kussen gelegd en dan werd je de volgende dag wijsgemaakt dat de tandenfee dat daar had neergelegd. Gelukkig zadelde mijn moeder me niet op met die flauwekul.
Even wat kinderlogica: mijn moeder vertelde me dat dat kindergebit je melkgebit heette. Waarop ik vroeg of de nieuwe tanden theetanden waren. Als zevenjarige zag je er niet uit; grote gaten in wat eens een gaaf kindergebit geweest was.
Het lijkt er trouwens op dat ik in een heleboel dingen een laatbloeier ben want ik zat op mijn elfde nog te wisselen.
Lees de rest van dit artikel »
De Speeltuin
Op zaterdag 27 mei 2006 geschreven door Joke61
Zodra in het voorjaar de speeltuin in ons dorp open ging, was ik van de partij om daar met de buurtkinderen een paar uur te gaan spelen. Een terrein wat bestond uit gras en veel zand met daarop voor de nodige schaduw, want vroeger was het altijd mooi weer, een aantal grote kastanjebomen. Een dubbeltje kreeg ik mee voor de entree, drinken meenemen was niet nodig, als je dorst had hing je met je mond onder het kleine kraantje waar iedereen uitdronk.
In mijn herinnering was deze speeltuin super! Drie glijbanen, waar je bij de grootste en hoogste glijbaan een matje gebruikte om naar beneden te glijden. Omdat deze glijbaan een metalen glijvlak had, was het met zonnig weer zeker verstandig dit matje te gebruiken anders verbrandde je echt je benen en billen!
Schommels waren er volop en ook de familieschommel ontbrak niet. Gezellig met z'n allen schommelen, hoger en hoger, en onderwijl liedjes zingen. Daarnaast waren er twee draaimolens. Mijn favorieten! Dit waren draaimolens waarbij je rondom op een houten vlonder kon staan. De ene draaimolen draaide 'gewoon' rondjes, waarbij je op en af de draaimolen sprong of hard meeliep naast de draaimolen en probeerde deze nog meer vooruit te duwen. De andere draaimolen was een draaimolen die 'schots en scheef' ronddraaide. Bij deze molen was het de truc om naar de middenpaal, waar een grote autoband omheen zat, te springen en daarna weer veilig terug te gaan naar deze gek draaiende draaimolen.
Ook de wippen ontbraken niet, wippen voor met zijn tweeën maar ook wippen waarop je met meerdere kinderen tegelijk kon wippen. Ook jullie is het vast wel overkomen dat diegene met wie je wipte er opeens afstapte en jij, die net boven zat, met een harde bons op de autoband, die onder de wip lag, terecht kwam.
Voor de kleine kinderen waren daar natuurlijk de fietsdraaimolentjes en konden zij naar hartelust scheppen in de twee aanwezige zandbakken, waarin natuurlijk de kattendrollen niet ontbraken.
De speeltuin in mijn geboortedorp bestaat al ruim 35 jaar niet meer, deze moest plaats maken voor de huizenbouw. In de jaren dat de speeltuin er was, heb ik daar met mijn vriendjes en vriendinnetjes heerlijk zorgeloos kunnen spelen.
Ik ben benieuwd naar jullie herinneringen aan de speeltuin van vroeger.
Klik hier om een stukje van 'Naar de speeltuin ' van Heleentje van Capelle te horen.
De Bibliotheek
Op zondag 12 maart 2006 geschreven door Lia
Het was een groot, oud, vierkant gebouw, onze bibliotheek. Via twee brede houten trappen kwam je boven. Rechts was de afdeling voor volwassenen, en links de kinderafdeling.
Het was een hoge, wat muffe ruimte, zoals een bibliotheek in mijn herinnering hoort te zijn. De boeken werden toen nog gekaft in rood- of grijs/zwart gewolkt papier. Geen fleurige bandjes en geen tekst op de achterflap dus. Daarom moest je wel in de boeken zelf neuzen om je keus te kunnen maken. Het gebeurde dan ook regelmatig dat ik een boek al zittend op de grond of op zo'n klein houten krukje meteen maar uitlas.
Dat lezen kon je ook doen in de leeszaal, een kamer met een grote ovale tafel en rechte, strenge, zwarte stoelen. "STILTE" stond er te lezen op de deur van die kamer, en daar had je je maar aan te houden, anders werd je met venijnige blikken terecht gewezen door de meestal oudere bezoekers of er klonk een sissend "SSSSSST!!!"
Twee of drie boeken mocht je lenen per keer. En had je die boeken dan uitgekozen, dan kwam het moment, dan moest je langs de Bibliothecaresse, een lange, magere, zure juffrouw, die denk ik helemaal niet van lezende kindertjes hield. Bedeesd legde je het stapeltje leesvoer op het grote bureau waar ze achter zat. Zonder iets te zeggen nam ze de boeken één voor één ter hand en stempelde ze voorin af.
"Volgende", was het enige wat ze zei als ze klaar was. En o wee, als je de boeken te laat terugbracht: een misprijzende blik was je deel. Een dubbeltje per boek was je dan kwijt, en je liet het wel uit je hoofd, een volgende keer… In de toen nog verzuilde maatschappij had je trouwens dus ook protestantse en katholieke bibliotheken. Het moest natuurlijk allemaal wel verantwoord zijn en bij je opvoeding passen!
Was jij ook zo'n boekenwurm?