Ze zien geen gevaar..
Op donderdag 17 mei 2007 geschreven door Lia
Kinderen, ze zien geen gevaar! Alle ouders verzuchten dat op z’n tijd, vooral de moeders. Zo ook die van mij. En niet voor niets.
Mijn meest riskante onderneming was het lopen over het stenen muurtje rond ons balkon, mezelf vasthoudend aan de waslijn.
Toen ik na jaren weer eens op dat balkon stond – het zelfde muurtje was er nog - keek ik over de rand en griezelde bij de gedachte hoe mijn avontuur af had kunnen lopen..
Capriolen maakte ik ook op de fiets: met “losse” handen, de voeten comfortabel op de bagagedrager, suisde ik over een steile weg naar beneden.
Bij een vijver in onze buurt was een soort plateau, hoog boven het water, met een hekwerk er omheen. Een sport vond ik het om langs de verkeerde kant van het hek te lopen, met onder mij het water, zwemmen kon ik nog niet eens.
Wie het verst uit het raam durfde te hangen, een geliefd wedstrijdje met mijn broers.
Met lucifers spelen, uitproberen hoe sterk die tak is, hoog in die boom, spuitbussen openmaken om te zien of dat nou echt zo gevaarlijk is, kortom:
Dat ik er nog ben mag een wonder heten!
Haalden jullie ook van die halsbrekende toeren uit?
De vanzelfsprekende welvaart van de jaren ‘70
Op dinsdag 23 januari 2007 geschreven door Jose
Voor wie, net als ik is geboren vanaf 1970 een vraag: hebben jullie de jaren ‘70 en alle daaropvolgende jaren net als ik ook ervaren als vanzelfsprekend welvarend?
Ik las zo her en der op dit log dat bepaalde welvaartskenmerken niet zo gewoon waren als ik altijd had gedacht. Zoals een auto, een douche of een kleurentelevisie.
Opgegroeid in een typisch jaren ‘70 woonerf hoekhuis heb ik niet alleen in mijn jeugd maar in mijn hele leven bepaalde dingen als volkomen vanzelfsprekend beschouwd:
- natuurlijk had ons huis een douche én een bad en mocht je er zo vaak onder of in als je zelf maar wilde
- vaat ging in de vaatwasser, eten zat in de koelkast en de diepvriezer en frietjes en bitterballen bakte we in onze eigen frituurpan.
- We hadden kleurentelevisie, videorecorder, een bandrecorder en nog talloze andere energieslurpers. Niemand die dat als bijzonder of interessant beschouwde.
- 1 auto per oprit was doodnormaal, 2 auto’s op de oprit geen uitzondering.
- elk kind een eigen slaapkamer, een eigen fiets en abonnementen op sportclubs en hobbyclubjes en zakgeld. Geen verplichtingen behalve om de week in het weekend de hond uitlaten.
Nu vraag ik me wel af: waren wij, produkten van de jaren ‘70, de eerste generatie ooit die zoiets als vanzelfsprekende welvaart voor zo’n beetje alle lagen van de bevolking hebben gekend? natuurlijk waren en verschillen tussen arm en rijk: tot ver in de jaren ‘80 had ik klasgenootjes die thuis een televisie of een videorecorder hadden van de Scala (een soort huurkoop). Maar dat even terzijde: wie van de ‘70 generatie vond zoiets als het bestaan van een kleurentelevisie nou eigenlijk nog heel bijzonder? Of centrale verwarming in je eigen slaapkamer? Of op wintersport gaan bijvoorbeeld?
Hoe kijk je er tegenaan? Hoe vanzelfsprekend heb jij je welvaart ervaren?
Verkeersexamen
Op zaterdag 21 oktober 2006 geschreven door Edde
In de vijde klas van de lagere school was het na enige weken van theoretische verkeerslessen tijd voor je verkeersexamen, of verkeersproef, zoals op het diploma vermeld staat.
De verkeersproef bestond uit een theorie- en een praktijkexamen. Het theorie-examen was een vragenlijst die in de klas werd ingevuld, het praktijkexamen deed je op de fiets. De hele buurt was volgezet met kleine verkeersborden met het onderschift “verkeersexamen” om andere verkeersdeelnemers te waarschuwen dat ze zich niet echt aan deze regels hoefden te houden. Als je je aan de verkeersregels hield (eenrichtingsverkeer, verboden in te rijden, etc) reed je vanzelf de goede route. Waar het niet met de kleine bordjes opgelost kon worden stond een meneer of mevrouw om de juiste weg aan te geven.
Lees de rest van dit artikel »
Fietskleppers
Op maandag 21 augustus 2006 geschreven door Rick67
Als knutselend kind kon ik in de jaren zeventig uren bezig zijn met het maken van (kartonnen) kleppers voor de banden.
Een klepper is een stuk rechthoekig karton wat je aan de beugel van je fiets kunt vastmaken met knijpers. Bij het vooruit rijden maken de kartonnetjes een voortdurend klepperend geluid wat lijkt op een brommer. Hoe harder je rijdt, hoe harder het kleppert.
Hele uren heb ik met vriendjes door de paden en poorten gereden van het huizenblok in het tuindorp waar ik woonde, wat ongetwijfeld veel asperines heeft gekost bij bewoners, zo met 5 a 10 kinderen op de fiets.
Hoe maak je de klepper?
- Knip zo’n 10 stevige stukken karton (formaat speelkaart).
- Vouw een stukje karton om de wielbeugel van de je fiets en zet deze vast met twee knijpers. Het einde van het karton moet wel tussen de spaken vallen.
- Hoe harder je rijdt, hoe harder je klepper kleppert.
- Hoe meer kleppers hoe gekker de buurt wordt.
Er waren meer manieren om te klepperen maar dit was de manier waarop wij het deden in Rotterdam. Geen pak speelkaarten was veilig en als alternatief gebruikten we bijv. stukken waspoederpak of sigarettenpakjes. Het was de kunst om de juiste afstand en mogelijkheden van je klepper in te schatten. Je reed beter nooit achteruit met je fiets want dan kwam je klepper tussen de spaken, en moest je het zaakje repareren.
Wie maakte de buurt nog meer gek?
Mijn eerste fiets
Op woensdag 1 februari 2006 geschreven door Joke61
De meeste onder ons zijn hun ‘mobiliteit’ rond het tweede jaar met een driewieler begonnen, daarna volgde op de leeftijd van drie/vier jaar de step/autoped of trapskelter.
Maar uiteindelijk kwam voor bijna iedereen het moment dat je een fiets kreeg. Als eerste kind in het gezin was je (meestal) de gelukkige dat dit een nieuwe fiets was. De daarop volgende kinderen moesten het vaak doen met een tweede of misschien wel een derde hands fiets van een oudere broer of zus.
Op mijn vijfde verjaardag werd ik verblijd met een fiets. Helaas was ik het tweede kind in het gezin dus ik kreeg de fiets die daarvoor van mijn zus was geweest. Mijn vader had deze fiets, groen van kleur, prachtig opgepoetst en als extraatje kreeg ik een nieuwe fietsbel met een plaatje van Fred Flinstone erop en een prachtig geruit fietstasje voor aan de bagagedrager.
Ondanks dat het geen nieuwe fiets was voelde ik mij toch blij en apetrots met dit cadeau. Het kunnen fietsen had ik (stiekem) al onder de knie gekregen. Mijn ouders waren dan ook zeer verbaasd dat ik zo wegfietste op dat groene fietsje!
Toen ik negen jaar werd kreeg ik wederom de fiets van mijn zus. Deze keer een blauwe Union. Een groot jeugdtrauma heb ik natuurlijk niet overgehouden aan het krijgen van tweede hands fietsen, maar het krijgen van een mooie bordeaux rode fiets, die ik zèlf mocht uitzoeken, voor mijn twaalfde verjaardag maakte dit kleine ‘fietsenleed’ weer helemaal goed.
Wanneer kreeg jij je eerste fiets?
De Kruidenier
Op dinsdag 10 januari 2006 geschreven door Lia
Mijn vader was een kruidenier. In de jaren zestig hadden mijn ouders een klein winkeltje met een toonbank, een rij stopflessen vol met allerlei soorten snoepjes, vierkante blikken met een venster waarin de koekjes bewaard werden.
Een weegschaal met een soort van houdertje erin om de puntzakjes in te kunnen zetten tijdens het wegen (het is iets meer, mag dat??), en natuurlijk de grote Van Nelle voorraadblikken. Uren zat ik als klein meisje op de grond achter de toonbank te luisteren naar de gesprekken tussen mijn vader en de klanten, zo’n winkel was namelijk ook een sociaal buurtgebeuren.
Tussendoor bracht mijn vader dan ook nog de bestellingen rond op zijn grote transportfiets met mand voorop, waarin wij kleintjes ook wel eens naar school vervoerd werden.
Veel klanten hadden een opschrijfboekje in de winkel, daar werden dan de dagelijkse uitgaven ingeschreven, het totaalbedrag werd dan in één keer afgerekend, aan het eind van de week of zo. Soms moest mijn vader dan wel leuren om zijn centen.
Verder herinner ik mij nog de verkoop van gas- en-lichtpenningen en dat je voor een paar centen een zakje koekkruimels kon kopen.
Zijn er nog mensen hier die zich “de kruidenier” herinneren?
Sinterklaasfeest
Op maandag 5 december 2005 geschreven door Sentiment
Bij ons kwam Sinterklaas in de nacht van 5 op 6 december langs. Op 5 december zette je ’s avonds een bakje water en een wortel voor het paard klaar, en uiteraard je schoen.
De volgende ochtend was je dan al heel vroeg wakker en rende je naar beneden om te zien wat Sinterklaas voor je gebracht had. Alle cadeautjes stonden uitgestald op de grote tafel in de kamer.
Je kwam handen en ogen tekort om te zien wat hij je dit jaar weer had gebracht. Dat mijn mooiste kado (in 1967) een fiets was, is wel duidelijk te zien!
Hoe vierden jullie Sinterklaas vroeger?