Luchtdrukpistool
Op donderdag 6 juli 2006 geschreven door Eric Erres
Van alle buurkinderen was ik de jongste. Dat heeft voordelen maar ook nadelen. Soms mocht ik ergens bijhoren maar niet altijd. Dan wist ik dat er iets speelde maar kon mijn vinger er niet opleggen.
Durf te beweren dat onze buurt weinig criminele aktiviteiten heeft ondernomen. Een enkele keer een diefstalletje of vechtpartijtje maar altijd binnen de grenzen. Illegaal zenden reken ik niet mee.
Op een gegeven moment hing er weer iets in de lucht. Luchtdrukpistolen en buksen. Prachtig spannend! Natuurlijk mocht ik er niet één zelf aanschaffen: de grote jongens vertrouwden dat niet. Maar ik mocht wel mee schieten op voorwaarde van niet verraden.
Wel kocht ik mijn eigen kogeltjes en pluimpjes. Bij de plaatselijke sportzaak. Diabolo doosjes. Bewaar er nog steeds vishaakjes in.
Toen de grote jongens de meeste luchtdruk pistolen alweer verkocht hadden, heb ik de laatste overgenomen. Diana. Een enkele keer per jaar deed ik het raam open en schoot met een vriendje op gestelde doelen. Erg leuk. Mijn neefje nam dat later over. Kan mij niet meer herinneren waar het pistool is gebleven. Misschien bij een verhuizing op de geheime plek blijven liggen?
Mijn eerste knuffel
Op zondag 19 maart 2006 geschreven door Emily60
Mijn eerste knuffel en de meest dierbare was Beer. Op de foto kun je zien dat hij in 4 jaar al flink wat meegemaakt had. Hij ging overal mee naartoe (naar de zandbak, naar oma, naar vriendinnetjes) en hij sliep natuurlijk ’s nachts naast mij. Ik kon al mijn kleine meisjesgeheimen en verdrietjes aan hem kwijt. Mijn moeder vond op een gegeven moment dat Beer zonder armen, met één been en met maar één oog wel bij het vuilnis kon. Ik miste Beer natuurlijk meteen en toen mijn moeder vertelde dat Beer met de vuilnisman meegegaan was, ben nog twee straten achter de vuilniswagen aangerend met mijn korte kleuterbeentjes, roepend om Beer maar ik kon de vuilniswagen natuurlijk niet inhalen…
Dikke tranen heb ik gehuild en dat verdriet kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren.
Het was de eerste deuk in mijn kinderzieltje.
Gelukkig heb ik nog foto’s waar Beer op staat. Ik weet nog precies hoe hij voelde; hij had niet een zacht buikje, maar eentje gevuld met stro. Ik vond het helemaal niet erg dat hij armen en een been miste en ook niet dat hij nog maar één oog had.
Beer was écht mijn eerste vriendje.
Hadden jullie ook zo’n knuffel waar je álles aan vertelde en die overal mee naar toe ging? En hebben jullie hem nog ergens bewaard?
Stiekem lezen in bed
Op vrijdag 9 september 2005 geschreven door Sentiment
Ik was een jaar of zeven toen ik met mijn vader voor het eerst mee mocht naar de bibliotheek. Twee boekjes mocht ik uitzoeken, wat ik natuurlijk veel te weinig vond. Thuisgekomen heb ik ze in één ruk uitgelezen en wilde dat mijn vader weer met me terugging naar de bieb. Dat was dus niet de bedoeling!
Het lezen vond ik dus op jonge leeftijd al erg leuk. Ook op school las ik graag maar wát had ik een hekel aan klassikaal lezen, was er b.v. een meisje aan de beurt die erg langzaam las dan kon ik het geduld niet opbrengen om ‘bij te blijven’ maar ik ging dan vooruitlezen. Je begrijpt dat als ik dan aan de beurt was ik niet wist waar ‘ze’ gebleven waren.
De bieb heeft aan mij een goede klant gehad en ik was dan ook heel blij dat ik met 12 jaar eindelijk naar de volwassen afdeling mocht om boeken te lenen. Daarmee begon ook het stiekem in je bed lezen, ik zette dan de kastdeur open zodat het licht van het lampje niet onder mijn deur doorscheen, en als ik nog maar dacht mijn moeder te horen snel het licht uit. Ook heb ik (bij gebrek aan een zaklamp) mijn rekenmachientje vaak gebruikt, die had groene oplichtende cijfertje en als ik allemaal 8-en intikte gaf hij genoeg licht om erbij te lezen.
Heb jij vroeger óók stiekem in bed gelezen?
Dagboek
Op zondag 12 juni 2005 geschreven door Sentiment
Toen ik een jaar of 12 was kreeg ik mijn eerste dagboek. Ik kon er mijn grote geheimen in kwijt want het kon immers op slot. Dat slotje stelde op zich niet veel voor, maar het had wel iets dat je er geheimen in kwijt kon. Meestal ging het over dingen die je op school meegemaakt had of je ‘verliefdheid’.
Mijn dagboek is nooit volschreven in tegenstelling tot dat van Anne Frank die op 12 juni 1942, voor haar 13e verjaardag, haar eerste dagboek kreeg. Er zouden er nog velen volgen want wie kent immers niet de gebundelde dagboeken van ‘Het achterhuis van Anne Frank‘.