'Rare' eetgewoontes?
Op dinsdag 24 januari 2006 geschreven door Lia
Een erg makkelijke eter was ik niet in mijn kinderjaren. Bruine bonen lustte ik wel, maar dan met gebakken aardappelen, appelmoes en mayonaise, één en ander roerde ik dan op mijn bord uitvoerig door elkaar.
Achteraf denk ik dat het er onsmakelijk uitgezien moet hebben, maar voor mij was het smullen. Verder herinner ik mij de macaronipap die mijn moeder maakte van melk en macaroni. Dat aten wij als rijstebrij, met bruine suiker en een klont roomboter dus. Heerlijk, vond ik, maar niemand kende dit gerecht en menig vriendinnetje werd al onpasselijk bij het idee.
Verder werd bij ons het toetje van hetzelfde (diepe) bord gegeten als het hoofdgerecht, na het eten van bietjes resulteerde dit in zachtroze gekleurde yoghurt. Als wij macaroni met boterhamworst aten, legde ik de stukjes worst op de rand van mijn bord om ze vervolgens aan het eind met smaak achterelkaar op te kunnen eten.
En wie heeft er vroeger ook “taartjes” gemaakt van Mariabiscuitjes? Twee biscuitjes op elkaar met boter en hagelslag ertussen. En wat te denken van het stukje spijs uit je sneetje krentenbrood halen en dat op een witte boterham smeren? Had je niet één, maar twee luxe boterhammen!
Verder kregen wij als we ziek waren geweest en aan de beterende hand geraakten slappe thee met een kaneelbiscuitje, ” langetjes” heetten die dingen en later kon ik ze niet meer luchten of zien.
Hebben jullie ook dit soort persoonlijke ‘eet’ herinneringen? Ik ben benieuwd!