Rijlessen
Op dinsdag 21 februari 2006 geschreven door Lia
Ik was 22 jaar toen ik zwichtte voor de "druk" van mijn omgeving: ik moest eindelijk maar eens rijlessen gaan nemen.
Nou had ik al een paar keer clandestien ritjes gemaakt in de auto(maat) van een kennis, maar rijlessen nemen, dat vond ik eng. Toch vond ik mezelf op een zomerse ochtend ineens terug in een oranje Opel Ascona met de" L" op het dak.
We stonden aan de kant van een rustige weg en de instructeur begon mij de werking van de rem, het gas en de koppeling uit te leggen. Eitje, dacht ik nog, tot hij mij uitnodigde achter het stuur plaats te nemen. Wat een ramp: als ik mij concentreerde op de pedalen vergat ik te sturen, en toen ik wel op mijn stuur ging letten sloeg de auto af. Met knikkende knieën kwam ik na die eerste keer thuis, het bewijs was geleverd: ik was de grootste kluns van rijlessend Nederland! Toch zette ik door en stortte mij vol overgave op de bijzondere verrichtingen. De hellingproef was nooit een probleem, maar het achteruit inparkeren wel, dat is me maar één keer goed gelukt: tijdens het rijexamen!
Weliswaar duurde het ruim één jaar en zeventig lessen (40 gulden per les, nooit uit willen rekenen, dat sommetje) voor het zover was, maar toen slaagde ik ook, in één keer.
Krijgen jullie ook weer klamme handjes als je terug denkt aan die eerste keer in de lesauto en, niet te vergeten aan dat rijexamen, met die examinator naast je en de instructeur, zo "rustgevend" op de achterbank?