Kleine potjes hebben grote oren…
Op zaterdag 30 december 2006 geschreven door Bart 66
Ook al is het niet netjes, soms word er wel eens over andere mensen gepraat als ze er niet bij zijn.
Maar kleine potjes hebben grote oren, en werd er door vaders en moeders, ooms en tante’s of kennissen wel eens wat ‘geroddeld‘ wat eigenlijk niet voor kinderoren bestemd was, zeker als de desbetreffende persoon waar het over ging er niet bij was.
Zo hadden wij het een keer over een kostgangster die bij ons in huis zat, ze had nogal wat jeugdpuistjes en me vader zei ze heeft een krente-sik! Na het weekend kwam de kostgangster weer en mijn broertje (toen 3 of 4 jaar oud) zei jij hebt een krentensik!, tot grote schaamte van de rest van de familie.
Ik weet er ook nog een mop over: Marietje was jarig en tante kwam langs. Toen ze een gebakje zat te eten vroeg ze: “tante vind u dat gebakje lekker?” Jazeker, zei de tante, heel lekker! .Wat gek zei Marietje want mama zei dat u helemaal geen smaak had.
Hebben jullie ook wel eens te veel gezegd?
Jeugdpuistjes
Op vrijdag 20 oktober 2006 geschreven door Jeugd en SentimentTer ere van de 1000e log, weer eens een log van Jeugd en Sentiment samen 
Jeugd
Na de overgang van de lagere naar de middelbare school gebeurde ook bij mij het onvermijdelijke: ik belandde in de puberteit. Enkele uiterlijke kenmerken daarvan waren ‘n vettige huid, vet haar en jeugdpuistjes.
Tijdens de biologie-les leerde ik dat onder invloed van de hormonen talgkliertjes verstopt raken en dat zo eerst meeëters en later de puistjes (acné) ontstaan. M’n moeder adviseerde me m’n gezicht te wassen met Unicura G11-zeep en dat dan in te laten trekken.
Later kwam Clearasil-tonic op de markt, waarmee je met een watje je gezicht moest reinigen. De watjes op de STER-reclame waren echter veel vuiler dan in het echt. Vaak heb ik die tonic dan ook niet gebruikt, het hielp niet echt en de puistjes kwamen volgens mij van binnenuit en niet van buitenaf. Daarna haalde m’n moeder bij de dokter een zalfje, dat ik elke avond voordat ik naar bed ging moest opsmeren en laten intrekken. Daarmee droogde de puistjes uit, en daar had ik meer baat bij. Maar eigenlijk vond ik al die middeltjes maar onzin:ik was een grote voorstander van uitknijpen! Hoewel ik best veel puistjes in m’n gezicht had, waren er altijd personen in de buurt die er véél meer hadden. Dus ik kan niet zeggen dat ik er erg veel last van had, in die zin dat ik er onder leed. Met die jeugdpuistjes is het goed gekomen, maar meeëters heb ik nog steeds!
Sentiment
Het begon rond mijn 13e jaar, ineens waren ze er, van die rode bultjes op mijn voorhoofd, inclusief vet haar. Soms dreigde mijn jeugdpuistjes wel eens mijn neus of wangen op te zoeken, maar voornamelijk hielden ze zich schuil onder mijn pony.
Clearasil was toen het toverwoord, volgens de reclame. Ik had de tonic en een tube met een zalfje, die je in twee varianten had, witte créme maar ook in huidskleur. Ik gebruikte die huidskleur altijd omdat ik daar ook enigszins mijn puistjes mee kon camoufleren, maar helpen deed het niet echt.
Eindelijk nam mijn moeder me mee naar de dokter en vroeg of er geen middeltje voor was. Ik kreeg toen een huidkleurig poedertje dat ik met een watje op mijn voorhoofd, neus en wangen moest deppen. Dat hielp al een stuk beter want daardoor droogden de puistjes uit!
Wat wel een voldoening gaf was dat je zo’n onstoken talgkliertje (als hij rijp was, dus een geel kopje erop) zo lekker kon uitknijpen dat hij tegen de spiegel spatte!
Wil je zo’n “pus-eruptie” nog eens ondergaan, klik dan op één van de plaatjes
De puberteit
Op zaterdag 26 november 2005 geschreven door Rick67
Als er in mijn leven één koude douche is geweest was dat wel het opkomen van mijn puberteit. Niet alleen onderging mijn lichaam allerlei veranderingen waar ik mij geen raad mee wist, zoals allerlei beharing (ik schoor mij al op mijn dertiende en kreeg al vroeg borsthaar), maar ook kreeg ik de baard in mijn keel, waardoor zingen een tijdje uit den boze was.
Deze gedaantewisseling zorgde dan ook weer voor pesterijen op de middelbare school. Om over gedragsverandering nog maar te zwijgen. Ik zorgde er bijvoorbeeld hoogstpersoonlijk voor dat mijn moeder is gestart met het verven van haar haar.
Mijn omgeving verwachtte ook ineens dat ik bepaald gedrag niet meer vertoonde, onder de noemer dat dat ‘kinderachtig‘ was. Terwijl je die dingen zeker nog wilde doen maar dan maar niet meer deed.
Uit verveling ging je maar hangen (thuis op de bank voor de tv, met je vrienden op een hoek of een muurtje).
Lees de rest van dit artikel »