Voor het eerst naar de grote school
Op donderdag 12 oktober 2006 geschreven door Anja H.
Voor vele misschien de eerste stap naar de grote mensenwereld maar voor mij een verschrikking. De eerste schooldag. Ik zie mezelf weer verlaten tussen al die vreemde kinderen staan. Het ergste van zo’n eerste schooldag is, dat je zelf niets in te brengen hebt. Je moet gewoon naar school en er is niemand die je in dat proces bij staat. Niemand die mij beschermde tegen het jeugdtrauma dat voor mij de basisschool bleek te zijn.
Tot aan mijn schooltijd zag ik geen verschil tussen arme kinderen en de kinderen die het wat beter hadden. Het laantje waar ik mijn eerste levensjaren sleet was mijn eigen wereldje, een klein dorpje op zich waar de kleuterschool voor een plezierige afleiding zorgde.
Lees de rest van dit artikel »
Onweer
Op zondag 13 augustus 2006 geschreven door Bertus
Het hoort bij de zomer maar ik ben er lang bang voor geweest: onweer. Als er een warme periode was geweest wist ik al dat het kwam. In de verte hoorde je het aankomen rollen.
In bed (het was altijd nacht leek het wel) lag je de seconden te tellen tussen de bliksem en de donder. Je wist: elke drie tellen is een kilometer.
En je stelde het moment uit… hoofd onder de lakens. Tot je het niet meer hield: ik kroop dan bij mijn zus, die niet bang was en meestal wakker werd van mij, in bed. Als ze er niet was ging ik naar mijn ouders. Ik woonde aan een rivier en het onweer bleef vaak “hangen”.
Nu woon ik op de Drentse Hondsrug en blijft het onweer ook hangen, alleen weet ik dat vaak niet want ik ben er overheen gegroeid, ik slaap er vaak doorheen en hoor de dag erna dat het “gespookt” heeft.
Was jij ook bang?
De Schooltandarts
Op vrijdag 21 oktober 2005 geschreven door Rick67
Hoewel ik er zelf geen jeugdtrauma van heb opgelopen (later kreeg ik namelijk een wereldtandarts) zijn er hordes lezers die een knoop in hun maag krijgen bij het zien van deze gast-log.
In mijn geval, de jaren zeventig (van m’n zesde tot m’n twaalfde), moest ik altijd naar de schooltandarts. Bij het oprijden van dat witte busje op het schoolplein, begonnen veel klasgenootjes onrustig op hun stoelen te schuiven.
Vervolgens kwam er een kille dame het klaslokaal in met een stapeltje formulieren en dan las ze onze namen voor. Ik had altijd de vurige hoop dat ze mij - om wat voor reden dan ook - niet zou noemen, dat ik gewoon mocht blijven zitten om de rekenles te volgen. Ik kruiste m’n vingers en sloot m’n ogen, prevelde schietgebedjes. Maar ik moest altijd mee.
Tijdens de behandeling kreeg je standaard een soort gebitje in met een laagje fluor. Je tanden stonden dan helemaal een paar minuten in dit goedje. Dat busje voelde als een gevangenis, daar kon geen cadeautje (tandenborsteltje met tandpasta) tegenop.
Eén voorval staat mij nog helder voor de geest (na 30 jaar!!). Een meisje stribbelde zo tegen bij het meegaan dat ze aan haar lange haren het busje werd ingesleept (echt traumatisch, ook voor de toeschouwers). Het was op het schoolplein dan ook het gesprek van de dag.