Afdankertjes
Op woensdag 21 juni 2006 geschreven door Lia
De gedragen kleding krijgen van je nichtje, de buurjongen of je oudere broer of zus.
Het is mij niet zo vaak overkomen, in ieder geval niet de kleding van mijn zussen, want die waren een stuk ouder dan ik.
Wel kreeg ik een enkele keer kleding van een kind van een vriendin van een tante, zoiets.
Nou ging het er niet zo zeer om dat ik het erg vond om tweedehands kleding te dragen, maar…er zat nooit iets leuks bij! En ik moest het wel aan, want het was natuurlijk prettig voor de portemonnee.
Eén kledingstuk kan ik me nog goed herinneren: een witte jas met blauwe ruiten. Netjes, vond mijn moeder. Tuttig, vond ik.
Maar moeders wil was wet, dus een zomer lang heb ik de jas gedragen, en wat voelde ik me er opgelaten in..
Tegenwoordig koop ik naar hartelust tweedehands kleding voor mijzelf (want goed voor de portemonnee!). En mijn dochter heeft regelmatig “afdankertjes” gekregen, maar zij en ik dragen alleen maar wat we echt mooi vinden!
Kregen jullie ook ” afdankertjes”?
Groter groeien
Op vrijdag 2 juni 2006 geschreven door Lia
Groeien, als het goed is doet ieder kind dat.
“Mamma, mijn trui is kleiner geworden!”
Ik herinner me nog goed mijn verbazing en het onbegrip toen “ineens” de mouwen van mijn lievelingstrui nog maar reikten tot halverwege mijn onderarmen. Mijn moeder kon me slechts met heel veel moeite uitleggen dat niet mijn trui gekrompen, maar ik gegroeid was.
En groeien deed nog meer gekke dingen met je: als ik pijn in mijn been had, zei mijn moeder wel eens: je been groeit. Maar ik zag niks.
En tot overmaat van ramp groeide mijn ene been ook nog sneller als de andere en moest ik een jaar lang een extra hakje onder mijn ene schoen om niet scheef te groeien. Ik schaamde me dood voor mijn “hoge” schoen.
En wie kreeg er geen kleren “op de groei“, die kleren zaten dus een jaar later pas echt lekker!
Verder moest je natuurlijk goed eten, want daar groeien kinderen van, en worden ze groot en sterk. Nou, dat wilden we wel, maar om nou te zeggen dat die spruitjes er lekkerder door werden..
Als we schoenen gingen kopen ging ik altijd met plezier op het voetenmeetapparaat staan, in de hoop dat er weer een maatje bij gekomen was. Eigenlijk kon ik niet wachten tot ik groot was. En jullie?
Discoavond voor de jeugd
Op donderdag 23 maart 2006 geschreven door An1965
Kun jij je nog de eerste keer herinneren dat je uitging? in mijn geval wel, dat was namelijk in het buurthuis ‘de Vink’, in de Vinkenstraat Rotterdam-Noord.
Die organiseerden de wekelijkse discoavonden voor de jeugd van 14 tot 18 jaar. Vanaf 20:00 uur op zaterdagavond was je welkom, en om 23:00 uur stond je weer buiten. De entree was meestal 1 gulden, en je kreeg een stempel op je hand.
De keuze van wat je kon drinken was beperkt: bier of wijn of fris. Wat mij het meest bij is gebleven is dat voor je zover was om de deur uit te gaan, het getut met make up, krultangen, kleding (ik was net 14). Daarna met een stuk of 5 meiden op stap, naar het buurthuis dus. Naderhand werden de grenzen verlegd naar het grotere werk, de ECHTE disco dus.
Kun jij je je eerste uitgaansgelegenheid nog herinneren?
Nette kleding
Op vrijdag 28 oktober 2005 geschreven door Rick67
Zoals eerder gemeld in mijn gastlog ‘Opnaaibare kniestukken‘ heb ik niet veel jeugdtrauma’s opgelopen maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik ze niet heb.
Als vrij opgevoed jongetje van de jaren zeventig betrof het in mijn geval voornamelijk kleding. Zo heb ik ook als kind een flinke deuk opgelopen met ‘nette’ kleding. Hoewel mijn moeder zeer makkelijk was op kledinggebied, kwam zij er bijvoorbeeld met trouwerijen niet onderuit om haar kroost in het ‘net’ te steken. Dat betekende in de praktijk een martelgang naar Piet Lap (kledingketen) om daar broeken te passen. Toen hoefde je echter nog niet door de winkel te rennen en te gillen (je bleef staan/ zitten waar je moeder dat aangaf).
Samen met een overhemd, dat tot het bovenste knoopje dichtmoest (Mam, ik stik!!) en een voorgeknoopt stropdasje met elastiek was je weer klaar voor het feest waar je vanwege je kleding vervolgens niet mocht spelen. Gelukkig hadden wij in die tijd niet veel gelegenheden. Nu loop ik echter regelmatig in een pak voor mijn werk. Was dit voor jullie ook een jeugdtrauma?
Met welke kleding en hoe zag deze martelgang er bij jullie uit?
Handmoffen
Op dinsdag 31 mei 2005 geschreven door Sentiment
Mijn opa had ze ’s winters altijd aan zijn stuur zitten ‘de handmoffen‘, niks geen handschoenen!
De moffen waren boven de handvatten vastgemaakt, en van leer.
Als ik bij mijn opa op ‘de buis’ mocht zitten, stopte ik mijn kleine kinderhandjes samen met zijn grote handen in die moffen en werden beiden verwarmd. Ik weet alleen niet meer of ze b.v. met teddy gevoerd waren maar iemand van de lezers kan dit vast vertellen?