Veldleeuwerik
Op donderdag 23 november 2006 geschreven door Eric Erres
Op zeven jarige leeftijd kreeg ik van mijn broer twee vogelboekjes: een hobby voor het leven was geboren. Veldornithologie. Eén van mijn eerste soorten was de Kuifleeuwerik, want wij waren net verhuisd naar een wijk in aanbouw.
Rond 1970 liepen op bouwplaatsen altijd Kuifleeuwerikken rond. Deze vogels hebben een voorliefde voor zanderige cultuurplaatsen. Ze waren toen gewoon. Bijna altijd in paarverband en met de grond verbonden. En in mijn herinnering niet heel schuw.
Op dit moment is het beestje in Nederland bijna uitgestorven en een waarneming wordt gemeld op de vogelsites. De bouw gaat tegenwoordig zo snel en intensief, dat de vogel geen kans meer heeft op broedsucces. Jammer. Mijn laatste waarnemening van de Kuifleeuwerik, is uit het begin van de jaren tachtig. Aan de rand van Vlaardingen.
Koos van Zomeren schreef ooit: Uitsterven is wel een hele heftige manier van sterven!
Aan de fietstochten met mijn vader, en later vriendjes, in Midden Delfland is vooral de Veldleeuwerik bij gebleven. Een liefde voor het leven. De eerste zingende leeuwerik bezorgt me nog steeds kippevel en een herinnering aan mijn vader. Daarnaast is deze vogel verbonden met weiland, warme dagen en zon. Bewegende luchten boven het landschap. Eindeloze zomers met alle vrijheid. Zorgeloos.
Ik probeerde altijd de vogel te ontdekken. Dat is niet gemakkelijk. De vogel vliegt hoog en laat minutenlang zijn zang horen. Prachtig. Daar is meer over geschreven en gecomponeerd.
Het gaat slecht met de vogel uit mijn jeugd. Ook met het aantal doortrekkende vogels uit noord Europa. Het biotoop van de Veldleeuwerik wordt te intensief bewerkt. Daarnaast is de vogel nog vogelvrij in veel zuidelijke landen!
En met ieder schot hagel wordt er ook op mij geschoten!
Met welke vogel is jouw jeugd verbonden?