Pinkpop
Op zaterdag 26 mei 2007 geschreven door Ego Kornus
Pinkpop is een fenomeen dat niet meer weg te denken is uit de tijd. De start in 1970, van een 1-daags weilandfestival naar een gigantisch 3-daags stadion festival heden ten dage. Honderden bands die er al gespeeld hebben. En tientallen bands heb ik er gezien. Standaard gingen we de dag voor Pinkpop naar Moers in duitsland waar een jazzfestival werd gehouden, moderne jazz.
Om in de vroege morgen de reis naar Geleen te maken en ons in het pinkpop gedruis te storten dat toch veruit het beste festival voor ons was. Onze bezoeken aan pinkpop waren tussen midden jaren 70 tot aan begin jaren 80. In die tijd gebruikte ik nogal wat drugs en festivals waren de beste plaatsen om gelijkgestemden tegen te komen en het een en ander gezamenlijk te nuttigen.
Menige keren brachten we dan ook door buiten het festivalterrein. In eerste instantie was het programma niet zo belangrijk, iedere groep die in de smaak viel was meegenomen. Het was meer een ontmoeting van vrienden die we hadden leren kennen op diverse festivals en die groep groeide met het jaar.
Bij Pinkpop waren in den beginne mogelijkheden om er gratis in te komen al werd dit met het jaar moeilijker met de security. Het veld van het Geleense sportpark was enorm en er liepen geweldig veel soorten mensen rond van beginnend hippie tot super hippie. Dit veranderde ras vanaf de entrée van punk, new wave en Deutsche welle.
Hier zag je dan ook de verschillen tussen de liefhebbers voor de muziek en de feesters, de doorgewinterde festivalgangers. Maar het goede gevoel was dat je er samen was met duizenden ander liefhebbers met wat voor een reden dan ook.
Lees de rest van dit artikel »
De cassettemolen
Op woensdag 25 april 2007 geschreven door hifimuseum
De compactcassette werd in de jaren ’70 pas echt populair. Er kwamen toen ook allerlei opbergsystemen in de handel zoals de cassettemolen, ook wel ‘cassette-bar’ genoemd.
Aan 4 kanten konden de cassettebandjes in de houder die op een draaivoet stond. Cassettes zonder doosje konden er horizontaal in geplaatst worden, met het doosje moest dat verticaal.
De cassettebar was leverbaar in vele kleuren, maar vooral oranje, bruin, geel en groen kwamen veel voor. De echte jaren ’70 kleuren dus.
20 (in doosje) of 32 (zonder doosje) stuks konden in de cassettemolen. In latere jaren hadden de meeste mensen veel grotere aantallen compact-cassettes waardoor dit opbergsysteem vaak werd vervangen door flinke opberglades e.d.
Waarin bergde jij vroeger je cassettes op?
Draaiorgel
Op dinsdag 20 maart 2007 geschreven door Joke61
Mijn herinnering aan het draaiorgel gaat terug naar de tijd dat ik als klein meisje met mijn ouders op zaterdag in de stad liep en naar de tijd dat het draaiorgel in de jaren zestig/zeventig onverwachts in onze straat kwam.
Liep je in de stad dan hoorde je zacht in de verte de muziek van het draaiorgel, kwam je dichterbij dan vond je als klein kind het geluid vanuit het draaiorgel enorm klinken! Ik was als klein meisje niet weg te slaan bij het draaiorgel, prachtig vond ik het om naar de poppen aan de voorzijde van het draaiorgel te kijken. Poppen die bewogen en met het stokje in hun hand op een belletje sloegen. Ook bij de achterzijde van het draaiorgel was ik niet weg te slaan. Lang kon ik kijken naar het open en dichtvouwen van het kartonnen orgelboek, de werking van een draaiorgel begreep ik toen nog niet.
Lees de rest van dit artikel »
Leonard Cohen
Op vrijdag 2 maart 2007 geschreven door Eric Erres
Vaste lezers weten dat ik (bijna) nooit schrijf over film en muziek. Mijn mening zal bekend zijn. En let op: deze log gaat ook niet zozeer over bovenstaande schrijver/ tekstdichter/ musicus maar over een ander thema. Natuurlijk wel gekoppeld aan deze briljante Canadees.
Een van mijn buurjongens speelde voortreffelijk gitaar en, jullie raden het al, kende de muziek van Leonard Cohen. Deze speelde hij natuurlijk niet onverdienstelijk na.
Maar belangrijker: Cohen bandjes en platen draaiden zeer geregeld op samenkomsten. Zo werd de één na de ander vergiftigd met het LC virus. Cassettes werden uitgewisseld of platen werden zelf gekocht. Teksten kenden we uit het hoofd.
Lees de rest van dit artikel »
Massada
Op donderdag 16 november 2006 geschreven door Rick67
De jaren 70 brachten niet alleen maar negatieve zaken uit de molukken (zie gijzeling Assen en schoolgijzeling Bovensmilde).
Ook de populaire Pasar Malam markten, Daniel Sahuleka en de muziekgroep Massada hadden de Molukken als achtergrond.
De band Massada bestond uit een groep tweede generatie Molukse muzikanten en hadden op hun hoogtepunt rond 1980, na een Latin periode, met exotische ritmes em Maleisische teksten als inspiratiebron veel succes.
In een aantal jaren grossierde de groep in diverse prijzen en gouden elpee’s, maar natuurlijk ook de hits, waaronder “Latin Dance“, “Dansa” en “Arumbai“.
Een optreden op het Pinkpop Festival is één van de hoogtepunten die Massada in die periode beleefde.
De single “Sajang É“, een oud Indonesisch volksliedje, is echter voor veel mensen toch wel de bekendste, mede dankzij de unieke bijdrage van het “Sajang é Dames- en Kinderkoor”. De band bestaat, na een lange ’stille’ periode, nog steeds en ze treden nog steeds op. Misschien wel een sterk staaltje geslaagde multi-culturele entertainment, hoewel ze dat zelf misschien niet zo zien. Mijn ouders waren er destijds in ieder geval weg van (vooral de ‘Indonesische’ periode) en deze werd dan ook steevast gedraaid.
Wat vonden jij of je ouders ervan?
Klik hier om een stukje van “Sajang É” te horen.
Foute Langspeelplaat
Op woensdag 13 september 2006 geschreven door Joke61
In mijn jeugd heb ik ooit een langspeelplaat gekocht waarvan ik nu vind dat dit een echte foute plaat is. In 1975 kocht ik een lp van de Nederlandse zanger Dave de titel van deze lp is ook Dave. De echte naam van Dave is Wouter Levenbach (geboren 1944), in de jaren zestig zong hij Nederlandstalige liedjes, midden jaren zeventig ging hij over op het Franse lied.
In 1975 stond Dave nummer 1 in de Top 40 met het nummer ‘Dansez Maintenant’. Toen vond ik dit nummer, en het eerdere nummer ‘Trop Beau’, de Engelse versie ‘Sugar baby love’ werd door the Rubettes gezongen, en het latere nummer ‘Du cote de chez swann’ erg leuk. Tja waarom, ik hield toch meer van het soort muziek van groepen en zangers als ELO, Supertramp, Fleetwood Mac, Alan Parsons Project en Al Stewart, of zou het aan zijn ‘koppie’ hebben gelegen?
Van zanger Dave hebben we in Nederland de laatste vijfentwintig jaar niets meer vernomen. In frankrijk treed hij nog regelmatig op en presenteert televisieprogramma’s.
De lp van Dave heb ik nog steeds, draaien doe ik deze nooit meer. Ik beschouw deze lp als een foute langspeelplaat, echter vanwege het jeugdsentiment zal ik deze nooit wegdoen.
Hebben jullie ook een foute langspeelplaat tussen jullie lp verzameling staan en durven jullie te bekennen welke dat is?
Klik hier om een stukje van ‘Dansez Maintenant‘ te horen
Jongerenkoren
Op zaterdag 26 augustus 2006 geschreven door Frank Faber
Begin jaren ’80 leerde ik mijn huidige vrouw kennen. Twee jaar waren we heel gelukkig samen totdat zij in 1984 onze relatie verbrak.
Datzelfde jaar overleed ook mijn Zweedse oma dus het zat me niet mee dat jaar en ik dreigde in een impasse te raken. Daarom wilde ik zo gauw mogelijk een ander meisje leren kennen en een vriend van me die op een jongerenkoor zat, vroeg me of ik zin had een avondje met hem mee te gaan op een repetitie.
Het begrip jongerenkoor kende ik niet, ik had ook geen religieuze achtergrond, maar was wel nieuwsgierig.
Lees de rest van dit artikel »
Dire Straits
Op donderdag 17 augustus 2006 geschreven door Christian
Vroeger luisterde ik wel heel veel muziek, maar wist ik eigenlijk nooit naar wat precies. Ik had namelijk veel gekopieerde cassettebandjes liggen zonder opschriften, dus wist meestal niet welke bands of muziekstijlen het betrof. Na verloop van tijd bedacht ik dan maar zelf titels, bijvoorbeeld aan de hand van de eerste zin van een liedje, of ik gaf kwalificaties als ‘niet zo mooi’ of ‘erg goed’ aan een cassettebandje. Zo groeide mijn collectie wat aan.
Tot een goede vriend via zijn vader een cd kocht met muziek die ik herkende van mijn cassettebandje ‘helemaal super’. Het bleek Money for Nothing van de Dire Straits te zijn. Meteen fan geworden natuurlijk, maar zo’n beetje met terugwerkende kracht. Het bleek namelijk al in de nadagen van de band te zijn geweest.
Lees de rest van dit artikel »
Uitgaan
Op donderdag 3 augustus 2006 geschreven door Rick67
Uitgaan was in de jaren zeventig tot medio jaren tachtig redelijk hetzelfde (voor de komst van Housemuziek). Je stond nog uren voor de kledingkast en in de badkamer. Zowel meisjes als jongens kleedden zich nog echt netjes aan.
Je ging al rond 10.00 uur naar de disco en was ook om 1.00 á 2.00 uur weer thuis (evt met de nachtbus of opgehaald door je vader). Dansen op disco en top40 muziek (dance was nog gewoon engels voor dansen) waarbij het meisje nog haar tasje naast zich neerzette op de dansvloer. Als jongen schraapte je nog alle moed bij elkaar om een meisje mee dansen te vragen (zonder hulp van XTC en dergelijke) en betaalde je haar drankjes.
Lees de rest van dit artikel »
Glazen Hoofd
Op dinsdag 1 augustus 2006 geschreven door Joke61
Hoe berg je op een handige manier een koptelefoon op? Eind jaren zeventig was daar de oplossing: het Glazen Hoofd. Een prachtige zware glazen ‘kop’ waarop je heel decoratief je koptelefoon kon hangen.
Jarenlang stond dit Glazen Hoofd, met daarop natuurlijk een koptelefoon, in mijn slaapkamer, en de laatste twintig jaar sierde ‘het hoofd’ de woonkamer.
Door het kleiner worden van de koptelefoon stond het Glazen Hoofd de laatste jaren wat kaaltjes in de woonkamer, mijn zoon heeft zich kortgeleden over het hoofd ontfermd. Ter versiering geen koptelefoon maar zijn cap op het Glazen Hoofd!
Herkennen jullie dit Glazen Hoofd, en hoe borgen jullie vroeger je koptelefoon op?