Sailor
Op vrijdag 16 februari 2007 geschreven door dutchfranca62
De band Sailor kent een bijzondere voorgeschiedenis.
Bijna veertig jaar was ‘Café de Matelot’ één van beroemdste koffiehuizen van Parijs voor internationale schrijvers, schilders en musici.
In 1936, stelde de eigenaar, Monsieur Faux, een huisgroep samen die periodiek voor het vermaak en de verrukking van zijn clientèle zou presteren. Snel bekend als ‘Le fils de Faux’, was de groep altijd een veranderend ensemble van gemengde nationaliteiten.
Dan breken de oorlogsjaren aan en wordt Monsieur Faux opgepakt. Vlak voor zijn executie, wordt Parijs bevrijdt en hijzelf ook. Als dankbaarheid belooft hij zijn Amerikaanse redder een gouden job in zijn koffiehuis. Op de vraag wat zijn naam is, antwoordt de Amerikaanse soldaat ‘Noem mij maar Sailor’. Monsieur Faux noemt vanaf dat moment zijn ‘huisband’ Sailor. De Amerikaan is overigens nooit meer teruggekeerd naar Parijs.
Lees de rest van dit artikel »
Prijsvragen en kleurwedstrijden
Op woensdag 15 november 2006 geschreven door Sandra67
Laatst had ik het er met mijn zus nog over, hoe vaak wij als kind wel niet meededen aan verschillende prijsvragen (slagzinnen) en kleurwedstrijden.
De deelname-formulieren en kleurplaten kregen we altijd in “onze” supermarkt; de Autorama (daarna kreeg de winkel de naam Nettorama en later werd het de Miro).
Er liep altijd wel één of andere wedstrijd, herinner ik mij.
De kleurplaten en slagzinnen waren pure reclame voor een product, maar dat hadden wij als kind nooit zo in de gaten. We waren verblind door de te winnen prijzen; die hadden een enorme aantrekkingskracht op ons. Herinner me bijvoorbeeld een reisje Parijs als hoofdprijs. We konden als kind dan uren fantaseren wat we gingen doen als we die (hoofd)prijs in de wacht zouden slepen, hahahaha.
Ik zal nooit meer vergeten hoe het voelde als je op de uitslag van een (kleur)wedstrijd moest wachten; dat leek wel en eeuwigheid te duren.
Lees de rest van dit artikel »
Julien Clerc
Op woensdag 6 oktober 2004 geschreven door Jeugd en Sentiment
Paul-Alain Clerc wordt op 4 oktober 1947 in Parijs geboren. Op zijn zesde volgt hij zonder veel overtuiging pianoles, maar op zijn dertiende ontdekt hij zijn passie voor muziek en speelt op de piano alles na wat hij hoort.
Als hij rechten gaat studeren op de universiteit, besteedt hij meer tijd aan cafébezoek in de Quartier Latin, dan aan zijn studie. Hij ontmoet er elke dag zijn vrienden, de oudere Etienne Roda-Gil en zijn jeugdvriend Maurice Vallet, die later zijn tekstschrijvers zullen worden.
Op z’n twintigste sluit hij na een auditie een zevenjarig platencontract af bij , een grote platenmaatschappij. Zijn naam verandert hij in Julien en in 1968 komt het 1e album uit, ‘La Cavalerie”. Ook zijn eerste singles worden een succes en veroveren het (meisjes)publiek. Gilbert Becaud nodigt hem uit als voorprogramma in het Olympia-theater. Dan wordt hij benaderd voor de hoofdrol in de Franse versie van de hippie-musical “Hair”. Julien Clerc grijpt deze kans, de musical wordt een hit en zijn naam wordt gevestigd.
Na twee jaar wil hij verder aan een solo-carriere gaan werken en hij gaat samenwerken met Etienne Roda Gil. Meer albums volgen en worden een groot succes. Ook in Nederland is Julien Clerc enorm succesvol. Hij verschijnt regelmatig in grote showprogramma’s om zijn hits ten gehore te brengen. In 1974 heeft hij 2 hits met ‘Si on Chantait’ en ‘Ce N’est Rien’. In 1976 volgt ‘Venise’ en wordt ‘This Melody’ zijn enige Nederlandse nummer 1 hit. ‘Ma Preference’ volgt twee jaar later.
Klik hier om een stukje van ‘This Melody’ te beluisteren.