Kroning Beatrix
Op maandag 30 april 2007 geschreven door Ego Kornus
30 april 1980 zou de kroning van Beatrix plaatsvinden in Amsterdam. In de nieuwe kerk deed Juliana afstand van de troon om deze over te doen aan Beatrix.
De dam gevuld met oranjeliefhebbers en om de hoek stond alles in vuur en vlam onder het teken van “Geen woning Geen kroning”. Deze dag staat in mijn herinnering gegriefd als een gevecht tegen de overheid waarbij de onschuldige oranjeliefhebbers het zwaar te verduren hadden.
Ten tijde was ik net actief in het kraakcircuit en volgens het geruchtencircuit zouden er behoorlijk wat demonstraties plaatsvinden om de kroning te verstoren om de aandacht te vestigen op de woningnood.
Met enkele vrienden hadden we besloten om steun te geven aan de kraakbeweging ten aanzien van de woningnood situatie.
Een week van te voren had ik een afspraak gemaakt om ons aan te sluiten bij een groep, bij aankomst waren we al te laat om ons aan te sluiten. Waarna we alleen getuigen waren van wat er allemaal gebeurde. We sloten ons nergens aan omdat het te gevaarlijk was om je zomaar bij een groep aan te sluiten waarvan je niemand kende, je wist maar nooit of er stillen, vermomde politie, tussen zaten die je naar eigen inziens konden arresteren.
Lees de rest van dit artikel »
De Zeepkist
Op vrijdag 27 april 2007 geschreven door wr1944
Samen met een vriendje heb ik een zeepkistauto gemaakt of wat daar dan in die tijd voor doorging. M’n vriendje was naar eigen zeggen zo a-technisch als bloemkool en dat bleek in de praktijk zelfs nog een understatement.
Hij kon wel goed spullen sjacheren. In recordtijd hadden we twee kinderwagen-onderstellen en hout. Na de nodige knutselactiviteiten hadden we een karretje met een verend onderstel met vier wielen achter en een bestuurbaar deel met twee wielen voor, met een soort van stuurhendel en touwen.
Er werd nog een primitief stoeltje aan toegevoegd en voetsteunen. Aan de voorkant zat een soort trekhaak zodat je door een fiets getrokken kon worden. Met de voet kon je de haak ontgrendelen.
We woonden vlak bij het Haagse Bos en daar konden we naar hartelust en tot schrik van vele bezoekers van de steile stukken af scheuren. Ons favoriete plekje was de hoge brug tussen de grote en kleine vijver. We denderden de brug af, rakelings langs een paaltje midden op het voetpad en dan in volle vaart op de kruising een tiental meter verderop rechtsaf een pad inslaan. Eén verkeerde beweging of je ramde het paaltje, je sloeg om of de dook de struiken in. Veel langer dan een uur duurde de pret niet, of we werden weggestuurd door de politie of we trokken zulke diepe sporen, dat je niet meer goed kon sturen.
Heb jij ooit een zeepkist gemaakt?
Spijbelen
Op vrijdag 14 april 2006 geschreven door Emily60
Meestal ging ik gewoon naar school; er was genoeg gezelligs te beleven in en na de lessen. Maar heel af en toe maakte ik er een potje van. Ik spijbelde eigenlijk alleen in groepsverband, nooit alleen.
We moesten voor school wel eens met ons CJP (Cultureel Jongeren Paspoort) naar een voorstelling in De Beierd, dat was een cultureel centrum. Een paar panden verderop zat café De Beierd. En je raadt natuurlijk al waar WIJ dan zaten… juist: in het cultureel centrum met die bar.
In tussenuren mochten wij nooit van het plein af maar er was zo’n leuke snackbar even verderop met van die gokautomaten. Menig tussenuurtje daar doorgebracht. En meestal liep dat een beetje uit (ging vanzelf, was zó gezellig).
Ook het pendelen tussen twee locaties voor de gymles liep regelmatig mis. In het begin gold de smoes: ‘we zijn verkeerd gereden en toen was het al te laat om nog mee te doen met de gymles’. Later ging die smoes niet meer op natuurlijk en hadden we massaal platte banden, fietscontroles onderweg door de politie e.d.
Toen de school er genoeg van had werden we als kleine kinderen begeleid door 2 leraren van de ene naar de andere locatie, natuurlijk uitgezwaaid en uitgelachen door de achterblijvende leerlingen.
Spijbelaars werden bij ons op school wel altijd gestraft (met nablijven, ook een log waard) en ook de ouders werden op de hoogte gebracht. Dus voor sommigen betekende dat 2x straf: thuis en op school.
Hebben jullie wel eens gespijbeld???
Schoolgijzeling Bovensmilde
Op zaterdag 21 januari 2006 geschreven door Ria T.
Op maandag 23 mei 1977 om 9.14 uur kaapten 9 Molukkers een trein bij De Punt en bezetten 4 anderen de openbare lagere school in Bovensmilde.
Bij De Punt nam men 50 mensen in gijzeling. In Bovensmilde werden 105 leerlingen en 5 leerkrachten gegijzeld. Op zaterdag 11 juni 1977 bestormden mariniers met behulp van straaljagers de trein bij De Punt. De school werd bevrijd door de militaire politie.
Als kind van 11 heb ik dat van zeer nabij meegemaakt. Samen met mijn medeleerlingen en de leerkrachten verbleef ik 4 lange dagen en nachten in de school in Bovensmilde. Het binnenkomen van de gijzelnemers kan ik me nog goed herinneren. Een onwerkelijke ervaring.
Er komt iemand in het klasklokaal binnen met een getrokken pistool die vertelt dat je mee moet komen, mee naar het overblijflokaal. Slapen deden we gewoon op een deken op de linoleumvloer. De laatste avond waren er luchtbedden. Het was warm in de school en we hadden vooral in het begin amper iets te eten. Toch deden we gewone dingen.
Er waren twee kinderen jarig dus we zongen een verjaardagsliedje voor ze. Als traktatie kregen we een meelkoekje. Overdag deden we spelletjes om de tijd door te komen. In de loop van de week werden er kinderen ziek en zij mochten ‘naar huis’.
Lees de rest van dit artikel »
Nieuwsfoto 37 - Terreuraktie tijdens O.S. München
Op zondag 5 september 2004 geschreven door Jeugd
In de vroege ochtend van 5 september 1972 bestormen 8 Palestijnse terroristen, leden van de Zwarte September, paviljoen 31, het onderkomen van de Israëlische ploeg in het Olympische dorp in München. Daarbij vallen 2 doden. Sommigen kunnen ontsnappen, maar 8 leden van de ploeg worden gegijzeld, wat tot in de nacht duurt.
De Palestijnen eisen de vrijlating van 200 in Israël gevangengehouden Arabieren en na lang onderhandelen krijgen ze een vliegtuig, dat hen naar Caïro moet brengen. Op het militaire vliegveld Fürstenfeldbruck valt een door de Duitse politie opgezet plan verkeerd uit. Doordat een scherpschutter niet raak schiet, krijgt een Palestijn de kans om een handgranaat te werpen in een van de twee helikopters, waarmee ze naar het vliegveld zijn gevlogen. De boel escaleert en een schietpartij volgt. Uiteindelijk blijkt dat er 9 Israëli’s, 5 Palestijnen en een Duitse agent zijn omgekomen.
De wereld is ontzet en veel atleten trekken zich terug uit München. Maar de voorzitter van het I.O.C., Avery Brundage, verklaart na een dag van rouw: “The Games must go on…”