Het Kindertheeserviesje
Op dinsdag 23 oktober 2007 geschreven door Joke61
In mijn kinderjaren heb ik vaak zoet met mijn kindertheeserviesje gespeeld. Een mooi serviesje (zie afbeelding) bestaande uit een theepotje, een suikerpotje, melkkannetje en vier kleine kop en schoteltjes. Meestal werd ‘droog’ met dit serviesje gespeeld, maar heel soms mocht van mijn moeder ‘echte’ thee in het theepotje en werd het suikerpotje gevuld met suiker.
Met mijn vriendinnetjes dronken we ons kopje thee aan het rotan speeltafeltje, gezeten op kleine rotanstoeltjes. Van drinken was niet echt sprake, we strooiden namelijk zoveel suiker in ons kopje thee dat een lepeltje rechtop in het kopje bleef staan. Op deze manier hebben we heel wat kopjes thee naar binnen gelepeld.
Heb jij ook met een thee of misschien een koffieserviesje gespeeld?
Weggooien is zonde
Op dinsdag 24 oktober 2006 geschreven door Marty
Zo terugkijkend op een lange levensspanne die begint ergens in de jaren 60 en soms nog wat eerder, ben ik me ervan bewust geraakt wat ons allemaal gepasseerd heeft.
In het decor van ons leven figureerden rages, speelgoed, schoolse en emotionele ontwikkelingen, veranderingen in mode en gebruiken, en vooruitgang in techniek.
We glimlachen om de dingen die we toen hadden, de dingen die we toen deden, we leefden bij de waan van de dag zoals we dat nog steeds doen. Bij de ingezonden stukjes brengt een simpele foto een breed scala aan emoties en herinneringen teweeg, dan besef je weer : “Dat had ik ook, daar heb ik ook mee gespeeld, daar heb ik ook nog in gelopen”
Maar omdat je ook weer nieuwe herinneringen aanmaakt en de rol van spullen ooit is uitgespeeld komt er onvermijdelijk een opruimronde. En vol goede moed verdwijnt die leuke verzameling ,die ouwe tekening, dat schoolschriftje, dat cassettebandje enz. in de vuilniszak, of naar het kringloop, of naar een jongere generatie. En een weg terug is er niet.
Soms ga je weer op zoek, je komt op internet, op een rommelmarkt en dan duiken die dingen op die je welbewust kwijt hebt gemaakt. Een feest der herkenning, het maakt je weer blij.
De vraag deze week luidt dan ook: Noem 3 dingen waarvan je spijt hebt dat je die kwijt bent. En : Noem 3 dingen waarvan je blij bent dat je ze nog hebt.
(Naar een idee van Eric Erres)
Metalen Puzzelringen
Op vrijdag 13 oktober 2006 geschreven door Joke61
Metalen Puzzelringen gevonden in de speelgoedkast: het doosje met de twaalf metalen puzzelringen van eind jaren zestig!
Een geduld spelletje wat niet voor mij was weggelegd, wat was ik onhandig met de metalen ringen, driehoekjes, vierkantjes en andere gek gevormde metalen onderdeeltjes.
Ondanks de ‘gebruiksaanwijzing’ aan de binnenzijde van het doosje, kreeg ik niet alle twaalf puzzels in èn uit elkaar.
Hoe geduldig en handig waren jullie met de Metalen Puzzelringen?
Trekbal / Zoom zoom bal
Op zaterdag 23 september 2006 geschreven door Rick67
En weer verscheen er in de 70’s een onverantwoorde rage in de vorm van een stuk speelgoed. Eén waarvan je absoluut niets leerde en waarvan je na een uurtje alweer genoeg had.
Ik heb het over de trekbal of ook wel zoom zoom bal, een rugbyvormige bal die over twee koorden gleed.
Het was de bedoeling dat je de koorden bij de handvatten uit elkaar trok waardoor de bal gleed naar de andere kant. Diegene aan de andere kant deed vervolgens hetzelfde en kwam je bal weer terug, zoals je ziet héél moeilijk dus.
Sommigen dachten bijdehand te zijn en trokken de hendels vaak zo hard uit elkaar dat de bal tegen jouw gedeelte aanknalde, iets wat je goed voelde in je polsen (een goede opvolger voor de klikklaks dus).
Na nog een paar keer uit de kast te zijn getoverd (vaak op mooie zomerdagen) was de rage dan toch echt voorbij.
Maar… laat ik hem nu weer zien staan in een krantje van een landelijke drogisterijketen, voor maar € 1,79; dat kostte ie toen niet eens in guldens.
Wie mocht hem hebben van zijn ouders?
Speelgoedpistooltjes
Op woensdag 20 september 2006 geschreven door Marty
Dit is in het algemeen meer iets voor de jongens onder ons denk ik. In mijn jeugd heb ik heel wat “wapens” versleten, het begon ergens in de sinterklaasperiode van 1971 of ‘72.
Bij een feestje koos ik een setje blauwe klapperpistooltjes uit, van plastic en geschikt voor een rolletje klappertjes. Helaas was het plastic niet zo sterk maar wat een pret. 
Cowboytje en boefje spelen, goed en kwaad. Ik had het niet van een vreemde, mijn vader had een ruime belangstelling voor alles wat met het Wilde Westen te maken had, hij had zelfs een holster (een hele mooie) met cowboypistool!
Lees de rest van dit artikel »
Vliegeren
Op donderdag 22 juni 2006 geschreven door Eric Erres
Een tijdje geleden heeft onze vlieger weer staan dansen boven het strand van Hoek van Holland. Een stranddag in mei. Vroeg. En daarom geen andere vliegers gezien. Onze vlieger is een goedkope van de Marskramer. Al een paar keer gerepareerd maar altijd simpel op te laten. Zo hoort dat. Met de afbeelding van een roofvogel. Zo hoort dat ook. Want die hadden we vroeger al. De vlieger zit altijd in onze strandtas.
Vroeger maakten we nog wel eens een vlieger zelf. Nooit een onverdeeld succes, herinner ik me. Met hele wiskundige verhandelingen over de staart. Maar een gekochte vlieger deed het altijd beter.
Lees de rest van dit artikel »
Mijn eerste knuffel
Op zondag 19 maart 2006 geschreven door Emily60
Mijn eerste knuffel en de meest dierbare was Beer. Op de foto kun je zien dat hij in 4 jaar al flink wat meegemaakt had. Hij ging overal mee naartoe (naar de zandbak, naar oma, naar vriendinnetjes) en hij sliep natuurlijk ’s nachts naast mij. Ik kon al mijn kleine meisjesgeheimen en verdrietjes aan hem kwijt. Mijn moeder vond op een gegeven moment dat Beer zonder armen, met één been en met maar één oog wel bij het vuilnis kon. Ik miste Beer natuurlijk meteen en toen mijn moeder vertelde dat Beer met de vuilnisman meegegaan was, ben nog twee straten achter de vuilniswagen aangerend met mijn korte kleuterbeentjes, roepend om Beer maar ik kon de vuilniswagen natuurlijk niet inhalen…
Dikke tranen heb ik gehuild en dat verdriet kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren.
Het was de eerste deuk in mijn kinderzieltje.
Gelukkig heb ik nog foto’s waar Beer op staat. Ik weet nog precies hoe hij voelde; hij had niet een zacht buikje, maar eentje gevuld met stro. Ik vond het helemaal niet erg dat hij armen en een been miste en ook niet dat hij nog maar één oog had.
Beer was écht mijn eerste vriendje.
Hadden jullie ook zo’n knuffel waar je álles aan vertelde en die overal mee naar toe ging? En hebben jullie hem nog ergens bewaard?
Lego
Op donderdag 15 december 2005 geschreven door Eline
In 1916 begon de Deen Ole Kirk Christiansen een houtbewerkingszaakje. Eerst maakte hij meubelen maar later ging hij ook houten speelgoed maken ander de naam lego, een afkorting voor het Deense "leg godt" dat "speel goed" betekent.
Na de Tweede wereldoorlog ging hij steeds meer plastic gebruiken voor zijn speelgoed en begon hij bouwsteentjes te fabriceren voor een Engelse onderneming, Montini.
In 1957 verbeterde Ole deze steentjes en vroeg er patent op aan. De blokjes waren van zacht plastic en had niet bepaald de naam van hoge kwaliteit te zijn. Na het overlijden van Ole naam zijn zoon de zaak over. Hij ging de bouwsteentjes maken van een harde en betere kwaliteit plastic. Dit is de Lego waar de meesten van ons mee gespeeld zullen hebben en won eind jaren 60 enorm aan populariteit.
Zelf heb ik de oude zachte Lego en de harde Lego gehad, en ook de Montini blokjes, maar die waren niet fijn want die pasten niet op de echte Lego en kleurden ook niet mooi. Ik bouwde er huisjes van en maakte een echt keukentje van Lego met stromend water. Mijn onderbuurvrouw weet dat waarschijnlijk nog wel want het gaf wat lekkage. Ook heb ik eens geprobeerd een hele kermis na te bouwen, met veel fantasie is dat ook gelukt, al moest er wel bij verteld worden wat het was. De topper van Lego was eind jaren 60 de Lego trein, een vriendje van mij had hem, maar ik vond de Märklin trein van mijn vader veel mooier.
Je had losse Lego maar ook grote en kleine bouwpakketten. Je had zelfs hele dorpen en maanwoongemeenschappen, maar het meest gingen de lego autootjes over de toonbank, die had je al vanaf fl. 2,95. Later kreeg je ook nog poppetjes en technisch Lego maar dat is van na "mijn tijd" en daarin was ik ook niet zo geïnteresseerd. Voor de allerkleinste kwam er een grote variant, Lego Duplo.
Lego van nu is haast niet meer te vergelijken met de Lego waar wij mee gespeeld hebben, wat was dat eenvoudig toen, maar wat heb ik er een plezier aangehad!
Speelde jij ook met Lego en wat bouwde je ermee?
Houten stelten
Op maandag 20 juni 2005 geschreven door Sentiment
Voor mijn zevende verjaardag had mijn Opa het mooiste cadeau voor me gemaakt. Een paar houten stelten!
Ik was er apetrots op en kon niet wachten om er op weg te lopen, maar dat viel tegen want je moest jezelf goed in evenwicht houden. Je ging tegen de muur aanstaan, zette je voeten erop, de houten palen achter je armen en lopen maar.
Na enige oefening ging het steeds beter en kon ik ook op de hoge ‘opstapplankjes’ staan.
Overigens waren een paar stevige schoenen ook wel vereist want anders voelde je al heel snel het hout in je voeten drukken.
Regelmatig deden we ook, met de buurtkinderen, een wedstrijdje wie het snelst van A naar B kon lopen.
Ik heb toch wel een aantal jaren veel plezier gehad van mijn stelten!
De Neusfluit
Op woensdag 15 juni 2005 geschreven door Gastloggers
Wat bij mij iets oproept als ik denk aan jeugdsentimenten is het speelgoed waar ik mee speelde.
Zo had ik een neusfluit die hier in de buurt écht helemaal het einde was. Het waren trouwens van die heerlijke onhygiënische dingen. Bij een verkoudheid kwam er bij kinderen regelmatig méér ‘mee’ dan alleen neuslucht, en de volgende floot er rustig op verder.
Gastlogger: Gerdien