Mijn eerste horloge
Op woensdag 18 april 2007 geschreven door Bertus
juli 1972 : ik vierde mijn 10e verjaardag en kreeg mijn eerste echt horloge. Ik was er erg trots op.
Het was een degelijk Seiko klokje. Met wijzers en getallen. En het meest magische waren de lichtgevende wijzers. Als je ze een tijdje in het licht hield gaven de wijzers daarna nog een tijdje licht in het donker. Voor ik naar bed ging hield ik mijn horloge een tijdje tegen mijn burolamp zodat ik in bed, in het donker, toch nog de tijd kon zien. Hij lag naast mij op het nachtkastje … en tikte ’s nachts geruststellend door.
Het was een opwindhorloge. Niks quartz of batterijen.
De eerste tijd wond mijn vader hem nog voor mij op omdat hij bang was dat ik hem te ver draaide.
Een ander snufje was de datum. Als een maand dertig dagen telde moest je 24 uur door draaien om hem weer op de juiste datum te krijgen omdat hij gewoon naar 31 ging.
Het bandje was van leer. Mijn vader had er een gaatje bijgemaakt om te zorgen dat hij paste.
Nog steeds heb ik horloges maar nog steeds met wijzers. Ik heb een hekel aan digitale uurwerken. Ben inmiddels wel op batterijen overgestapt. Heb horloges trouwens altijd in mijn broekzak.
Hoe was jouw kennismaking met je eerste horloge?
Lege stoelen…
Op woensdag 28 maart 2007 geschreven door Eric Erres
Een verjaardag van mijn ouders (juli en oktober) was vroeger een echte verjaardag!
De hele familie en vriendenkring kwam ’s avonds langs. Fietsen tegen het tuinhekje of auto’s tot ver in de straat. Het kon echt vol zijn: iedereen om de tafels, waarop sigaretten en sigaren in glazen. En zoute koekjes. Soms echte feesten met acts van ooms en tantes. Als kind genoot ik en mocht altijd opblijven. Jammer dat niet méér foto’s zijn gemaakt.
Mijn moeder had al dagen kopzorgen over het gebak. Glaswerk werd klaargezet in de keuken en op de dag zelf zorgde mijn oma steevast voor de vaat.
Maar waar gaat deze log nu over? Over de klapstoeltjes! Deze werden altijd gehuurd.
Een dag van tevoren werden ze vanuit een busje of aanhanger uitgeladen en in de gang gezet. Je wist dan dat het feest ging beginnen. Twee dagen later werden ze weer opgehaald. Wie verzorgde destijds deze service?
In de loop der jaren vielen mensen weg en de overige gingen overdag komen omdat zij gepensioneerd raakten. Weinig reden meer om bij te huren. Van die hele generatie leeft nog maar een enkeling: mijn voorland in huurstoeltjes. Triest beeld.
Tegeltjes wijsheid
Op maandag 12 maart 2007 geschreven door Wilma
Ik heb een tante en niet zo maar eentje: zo lang ik me kan herinneren verzamelt zij tegeltjes met gezegdes en spreuken.
Het begon met een klassieker: “heren doe de bril omhoog, dames zitten ook graag droog“. En soms deed zij of mijn oom een uitspraak en prompt werd daar met een tegeltje op gereageerd en voor dat ze het eigenlijk in de gaten kreeg, werd het een hobby. Tegeltjes verzamelen!
De meest prachtige gezegdes en “wijsheden ” kwamen er bij te hangen. Veel mensen die bij hun kwamen zagen al die tegeltjes en dus werd er eigenlijk bij elke verjaardag wel een tegeltje gegeven. De meesten waren erg beschaafd en zelfs oubolllig, maar er zaten er tussen….( rooie oortjes hoor! )
Hingen ze eerst in het toilet, al gauw werden het zoveel, dat ze in het halletje aan de muur kwamen te hangen. Meer en meer, en natuurlijk deed ik ook mijn best om toch ook maar met een nieuwe spreuk te komen.
Een greep uit de gezegdes, nette en minder nette (de minst nette schrijf ik maar niet 
)
- “Ook de grootste eik is een eikel geweest”
- “Denk niet bij het het laatste vel: wie na mij komt die redt het wel”
- “Te ruil aangeboden: één vrouw van 42 voor twee van 21″
- “Van het concert des levens, krijgt niemand een program”
Wie had ze ook thuis hangen en welke sprak jou het meest tot de verbeelding?
Spreekbeurt
Op dinsdag 13 februari 2007 geschreven door Rick67
Net als de verjaardag op school was ook de spreekbeurt op school voor het ene kind goed voor een onvervalst jeugdtrauma maar voor het andere kind aanleiding om te schitteren in de spotlights.
Als druk maar redelijk bescheiden kind bereidde ik me wekenlang voor om een spreekbeurt van hooguit een kwartiertje succesvol te volbrengen én…….ik vond het nog leuk ook. Alle kinderen uit de klas hingen dan aan je lippen.
Ik herinner me nog dat mijn spreekbeurt ging over dinosaurussen en vulkanen. Ik pluisde daarvoor menig (jeugd)encyclopedie uit en kopieerde plaatjes. Het vereiste nog echte jeugdelijk vakmanschap want er was nog geen internet om alles van af te halen en te kopiëren. Ik weet helaas niet welk cijfer ik had, maar nog wel dat hij goed werd ontvangen door de meester.
Had jij ook een spreekbeurt? Weet je nog waarover deze ging en gebeurde er nog iets anders speciaals tijdens je spreekbeurt?
Cowboytjes en andere strijdlustige poppetjes
Op donderdag 5 oktober 2006 geschreven door Marty
In de jaren 70 hield ik mij intensief met cowboy-aangelegenheden bezig. Ik had diverse pistooltjes, hoeden maar ook een wigwam.
Daarnaast groeide het arsenaal aan plastic cowboypoppetjes en indiaantjes. Al die poppetjes beelden een bepaald soort strijdvaardigheid uit, ze waren gewapend en gereed voor de verdediging. De poppetjes waren ook nog eens van verschillende collecties: uit 1 stuk opgetrokken en figuurtjes die uit 6 stukjes waren gemaakt (hoofd, romp, benen, hoed, holster, halsdoek) (Klik op plaatje voor een vergroting)
Lees de rest van dit artikel »
Koekhappen
Op zondag 24 september 2006 geschreven door Sentiment
Het begon al een een week voor je jarig was, je mocht je vriendinnetjes uitnodigen op je verjaardag, geen kaarten! welnee gewoon gelijk vragen of ze wilden komen. Uitnodigingskaarten waren toen nog niet zo in namelijk.
En wat ging je dan doen op je verjaardag? over het algemeen werden de verjaardagen (in tegenstelling tot nu) altijd bij de kinderen thuis gevierd.
Je begon met een glaasje limonade en een stuk taart, daarna werden de cadeautjes uitgepakt en ging je spelletjes doen, dat waren dus spelletjes die varieërden van ‘zakdoekje leggen’ tot ‘koekhappen’.
Koekhappen was altijd erg leuk, handen op je rug en proberen om de peperkoek/ontbijtkoek die aan het touwtje hing te bungelen helemaal op te eten. Het touwtje werd meestal vastgehouden door de moeder van de jarige en een broertje of zusje, waarvan die laatste het meestal niet kon laten om daarmee hevig heen en weer te zwiepen waardoor de koek dus regelmatig tegen je neus aankletste! 
Wie hem het eerste had opgegeten of het grootst gedeelte daarvan, had gewonnen.
Als je mazzel had was het verse peperkoek, maar ik kwam ook wel eens op verjaardagsfeestjes van vriendinnetjes waar de moeder ’s morgens alvast de peperkoek had gesneden en die dus ontzettend droog was geworden! Soms werd er een blinddoek gebruikt bij het koekhappen en soms niet, maar de pret was er niet minder om!
Volgens mij is het ook wel een typisch Nederlands gebruik of niet?
Wigwam
Op donderdag 31 augustus 2006 geschreven door Eric Erres
Op een verjaardag in mijn jonge jeugd, kreeg ik een mooie tweedehands wigwam. Van mijn neef geweest maar dat mocht de pret niet drukken! Zou gewild hebben dat ik ‘m bewaard had. Prachtige stokken en een prachtig motief. Daarnaast kreeg ik van de andere personen natuurlijk de bijbehorende hoofdtooi, boog, pakje, etc.
Waarschijnlijk had ik na het uitpakken van de wigwam, de tent eerst beter moeten bestuderen want dat het gat wat hoger zat dan een drempel, merkte ik gelijk na de eerste keer dat ik uit de tent wilde stappen. Mijn twee melktanden, boven-midden, viel ik er nog dezelfde verjaardag uit! Happy birthday.
Met een teambuilding van mijn werk, heb ik nog wel eens in een wigwam gezeten: maar waar is de speeltent gebleven? Ik zou hem mijn kinderen ook gunnen maar dan zonder die bloederigheid!
Verjaardagskalender op het toilet
Op zaterdag 8 juli 2006 geschreven door sultanine
Vier keer per jaar moesten we bij ons thuis ’s morgens vroeg al lachen, want we wisten precies wat dan zou gaan gebeuren. ’s Avonds belde oma op die zei: “Nu zit ik net op het toilet en zie dat je jarig bent”.
Het is volgens mij typisch Nederlands, een verjaardagskalender op het toilet op te hangen. In ieder geval heb ik dat in andere landen nog nergens gezien. In mijn jeugd waren het vooral Sarah-Kay en Hummel-Kalenders.
Hangt er bij jullie ook een verjaardagskalender op het toilet?
en waren die vroeger ook o.a. van Hummel?
Gastlogger: sultanine, Zwitserland
Pindasetje
Op zaterdag 6 mei 2006 geschreven door Joke61
Kennen jullie nog het pindasetje wat vroeger met verjaardagen op tafel verscheen?
Wij hadden thuis twee uitvoeringen. Eén van steen en één van plastic. De uitvoering in steen was voor de grote mensen visite. In de zwarte schaal werden de zoute pinda’s gedaan, met de witte stenen lepel schepte een ieder naar behoefte een hoeveelheid pinda’s in zijn gekleurde ‘privé bakje‘.
De kindervisite had bij ons thuis de plastic versie ter beschikking. Pinda’s kregen wij niet, deze konden volgens mijn moeder alleen maar bij ons kleine kinderen in het ‘verkeerde’ keelgat schieten. Ieder kindje kreeg dan ook een gekleurd bakje met van die lekkere Cornuco’s te knabbelen.
Mijn eerste fiets
Op woensdag 1 februari 2006 geschreven door Joke61
De meeste onder ons zijn hun ‘mobiliteit’ rond het tweede jaar met een driewieler begonnen, daarna volgde op de leeftijd van drie/vier jaar de step/autoped of trapskelter.
Maar uiteindelijk kwam voor bijna iedereen het moment dat je een fiets kreeg. Als eerste kind in het gezin was je (meestal) de gelukkige dat dit een nieuwe fiets was. De daarop volgende kinderen moesten het vaak doen met een tweede of misschien wel een derde hands fiets van een oudere broer of zus.
Op mijn vijfde verjaardag werd ik verblijd met een fiets. Helaas was ik het tweede kind in het gezin dus ik kreeg de fiets die daarvoor van mijn zus was geweest. Mijn vader had deze fiets, groen van kleur, prachtig opgepoetst en als extraatje kreeg ik een nieuwe fietsbel met een plaatje van Fred Flinstone erop en een prachtig geruit fietstasje voor aan de bagagedrager.
Ondanks dat het geen nieuwe fiets was voelde ik mij toch blij en apetrots met dit cadeau. Het kunnen fietsen had ik (stiekem) al onder de knie gekregen. Mijn ouders waren dan ook zeer verbaasd dat ik zo wegfietste op dat groene fietsje!
Toen ik negen jaar werd kreeg ik wederom de fiets van mijn zus. Deze keer een blauwe Union. Een groot jeugdtrauma heb ik natuurlijk niet overgehouden aan het krijgen van tweede hands fietsen, maar het krijgen van een mooie bordeaux rode fiets, die ik zèlf mocht uitzoeken, voor mijn twaalfde verjaardag maakte dit kleine ‘fietsenleed’ weer helemaal goed.
Wanneer kreeg jij je eerste fiets?