Dr. Moerman (1893-1988)
Op woensdag 14 maart 2007 geschreven door Eric Erres
Tiel in Vlaardingen? Een bekende en omstreden Vlaardinger is Dr. Moerman. Postduivenhouder en bestrijder van kanker.
Door het onderzoek van zijn duiven kwam Moerman er achter dat deze dieren minder gevoelig voor kanker waren. Dit was ook al voor Moerman bekend. Anders dan bij ratten en muizen, kon bij duiven geen kunstmatige kanker opgewekt worden. Hierdoor ontwikkelde hij een dieet wat vooral gebaseerd was op essentiële voedingselementen en de voeding van duiven. Bakkers in Vlaardingen verkochten zelfs Dr. Moerman brood. Moerman kon aan het uiterlijk van iemand zien of deze kanker had of aan het ontwikkelen was (kan ik mij van een vpro uitzending herinneren).
Moerman woonde op een prachtig landgoed. Ik ben als kind, met een buurjongen, één keer binnen geweest. Waarschijnlijk om iets op te halen voor een familielid van hem. Het gerucht ging dat een jongen van de middelbare school, een deel van de erfenis heeft gekregen. Op het landgoed, met gaard, is nu een museum gevestigd en de stadsarcheoloog heeft er hele leuke dingen gevonden. Waarschijnlijk ook de uitgereikte beker voor de titel Kwakzalver van de Eeuw!
Veldleeuwerik
Op donderdag 23 november 2006 geschreven door Eric Erres
Op zeven jarige leeftijd kreeg ik van mijn broer twee vogelboekjes: een hobby voor het leven was geboren. Veldornithologie. Eén van mijn eerste soorten was de Kuifleeuwerik, want wij waren net verhuisd naar een wijk in aanbouw.
Rond 1970 liepen op bouwplaatsen altijd Kuifleeuwerikken rond. Deze vogels hebben een voorliefde voor zanderige cultuurplaatsen. Ze waren toen gewoon. Bijna altijd in paarverband en met de grond verbonden. En in mijn herinnering niet heel schuw.
Op dit moment is het beestje in Nederland bijna uitgestorven en een waarneming wordt gemeld op de vogelsites. De bouw gaat tegenwoordig zo snel en intensief, dat de vogel geen kans meer heeft op broedsucces. Jammer. Mijn laatste waarnemening van de Kuifleeuwerik, is uit het begin van de jaren tachtig. Aan de rand van Vlaardingen.
Koos van Zomeren schreef ooit: Uitsterven is wel een hele heftige manier van sterven!
Aan de fietstochten met mijn vader, en later vriendjes, in Midden Delfland is vooral de Veldleeuwerik bij gebleven. Een liefde voor het leven. De eerste zingende leeuwerik bezorgt me nog steeds kippevel en een herinnering aan mijn vader. Daarnaast is deze vogel verbonden met weiland, warme dagen en zon. Bewegende luchten boven het landschap. Eindeloze zomers met alle vrijheid. Zorgeloos.
Ik probeerde altijd de vogel te ontdekken. Dat is niet gemakkelijk. De vogel vliegt hoog en laat minutenlang zijn zang horen. Prachtig. Daar is meer over geschreven en gecomponeerd.
Het gaat slecht met de vogel uit mijn jeugd. Ook met het aantal doortrekkende vogels uit noord Europa. Het biotoop van de Veldleeuwerik wordt te intensief bewerkt. Daarnaast is de vogel nog vogelvrij in veel zuidelijke landen!
En met ieder schot hagel wordt er ook op mij geschoten!
Met welke vogel is jouw jeugd verbonden?
De Hoge Veluwe
Op dinsdag 4 april 2006 geschreven door Eric Erres
Het kinderfeestje van mijn buurjongen, begin jaren zeventig, ging naar het nationale park de Hoge Veluwe. Met twee volwassenen en zo’n vijf kinderen vanaf Vlaardingen naar dit natuurpark avant la lettre.
In een donkergroene Ford Taunus station: twee kids in de achterbak en iedereen wilde daar natuurlijk liggen! Blijkbaar kon dat toen nog. Voor een autoloos kind een pracht tocht. De rit leek ook uren te duren. De vorige auto van zijn vader was een Kever en ik kan me nog herinneren dat we daar speciaal naar keken.
Natuurlijk wist ik totaal niet wat ik op het park zou aantreffen. In de auto werden verhalen verteld over Wilde Zwijnen en Moeflons. Denk dat ik niet eerder op de Veluwe was geweest. Mijn ouders hadden Katwijk als vakantieplek en deze werd pas later verlaten… De nieuwe bestemming was geregeld Hoenderloo en Beekbergen, dus ik zou nog geregeld op het park gaan komen.
Maar terug naar het feestje. Die dag zouden we Zwijnen zien. Vlak bij de auto en ik kan me niet herinneren dat we zijn uitgestapt. Zwijnen kunnen agressief zijn. Ik geloofde dat maar. Na een picknick met spelletjes zijn we waarschijnlijk terug gereden. Een belevenis rijker voor deze jonge natuurvorser.
Vele keren zou ik terug komen op het park. Soms met vakantievriendjes, op de witte fietsen, maar vaak ook alleen fietsend. Van een beheerder kreeg ik de tip om in de schemering terug te komen en dat werkte. Veel dieren waren dan minder schuw. Vaak kocht ik in Hoenderloo vooraf een halfje brood voor de karpers bij St. Hubertus en na afloop een befaamd ijsje aan het raam.
Een paar jaar geleden kwam ik toevallig terug op het park en herkende bijna alles aan dit baken van mijn jeugd. Maar wat een perfecte staat van onderhoud. Toch blijft het natuur voor mij! Oernatuur zelfs.
Postzegels verzamelen
Op zondag 12 februari 2006 geschreven door Eric Erres
De wereld is kleiner geworden. Daarnaast is de techniek voortgeschreden. En dat heeft de mensheid een leuke hobby gekost. Jammer voor jonge jongens!
Natuurlijk omdat mijn broers postzegels verzamelden, volgde ik in 1970 hun voorbeeld. Zeven jaar oud. Ook ik ging Nederland postfris verzamelen. Mijn vader had een collega die ons om de zoveel tijd de zegels bezorgde. Toen deze er mee stopte ging ik over op een abonnement bij een postzegelhandelaar in Vlaardingen. Het stereotiepe winkeltje aan huis. Touwtje uit de deur. Een innemende man temidden van vele postzegelboeken. Bij een bezoek werden de zegels op het kleine werkvlak uitgestald. De gratis giro envelop gebruikte hij als bewaarmapje…
Ieder jaar ging het in de herfst kriebelen: dan werden de boeken tevoorschijn gehaald. Eerst witte insteekboeken, later zwarte: dan kwamen de zegels mooier uit. Zegels werden dan afgeweekt of gestoomd, gedroogd op een krant en later met een pincet zorgvuldig toegevoegd.
Voor mijn verjaardag kreeg ik vaak de nieuwe catalogus. Menig keer heb ik de waarde zitten berekenen. Regelmatig kreeg ik ook zo'n verpakt pakketje zegels in strak plastic op karton, of een lot onafgeweekt: vaak had je dan veel dezelfde. Esso had ook eens een leuke postzegelactie. Mijn voorkeur ging echter niet naar de hedendaagse zegels maar naar gebruikte zegels uit het verleden. Die fascineerden mij. Altijd weer verbaasd over de kleuren en afbeeldingen. En de stempel resten. Soms kocht ik oude zegels bij.
Natuurlijk had ik ook een boek met de titel Verre en vreemde landen. Daarin bewaarde ik de landen van de wereld en dat waren er heel wat. Per land maar een weinig zegels vaak. Want uit die landen kwam er niet zoveel post binnen. Daar kon je echter wel bij wegdromen.
Met de komst van de kleurcopieer was het voorbij: namaak was niet meer van echt te onderscheiden. Bovendien dreigt de postzegel te verdwijnen door de frankeerstrip. Maar postzegels weggooien kan ik nog steeds niet. Dat blijft.