De ziekte van Pfeiffer
Op woensdag 9 mei 2007 geschreven door Rozemarijn
Toen ik ong. een jaar of 18 was (ik weet het niet precies meer) ben ik een aantal maanden flink ziek geweest.
Het begon al maanden eerder, vermoeidheid, niet vooruit te branden, ontzettend veel behoefte aan slaap en toch weer bekaf wakker worden, hoofdpijn.
Ik had het in die periode niet makkelijk, erg veel problemen thuis, een verkering die uit was, gezakt voor mijn examens, dus de huisarts dacht in de eerste instantie dat het een psychische oorzaak had. Ik kreeg dus anti depressiva voorgeschreven. Lekker, als je al zo moe bent.. 
Maar toen ik opgezette lymfeklieren kreeg bij mijn keel, was een nader onderzoek toch wel op zijn plaats! en ja hoor: de diagnose luidde “de ziekte van Pfeiffer” .
Ik kende niemand die dat toen ook had gehad, wist wel dat die ziekt ook wel “Kissing Disease” werd genoemd, omdat je er door speeksel mee besmet kunt raken, via een kus dus bijvoorbeeld. Ik snapte er dan ook geen barst van hoe ik dat opgelopen moest hebben. Vanaf toen snapte ik wél dat je er echt heel beroerd van kunt worden.
Lees de rest van dit artikel »
Wolken
Op vrijdag 29 september 2006 geschreven door Eric Erres
Als ik als kind ziek was, dan kwam de stretcher of veldbed, van zolder.
Deze werd dan onder het voorraam van de huiskamer geplaatst (met de dwingende medeling om altijd via het middelste deel uit het bed te gaan) zodat ik gemakkelijk naar buiten kon kijken.
Mijn moeder hield dan met een weinig moeite toezicht en de buitenwereld ging de verveling tegen.
Behalve deze ziektewinst, kreeg ik ook altijd appelsap, kaneelbeschuitjes, mandarijntjes op sap en van de SRV het verrassingszakje van tien cent. Vaak ook nog iets als een prik- of knutselblok: dan is ziek zijn niet erg meer.
Ik ben erg gevoelig voor koorts. Bij een kleine koorts wordt ik al delirant en ga slaapwandelen. Ook heb ik dingen in mijn koorts gezien, waarschijnlijk vergelijkbaar met de bijwerkingen van lang mediteren.
Omdat ik dus onder het raam lag en de tijd had, ging ik vaak naar de wolken staren.
Kijken wat je er in kon zien. Ieder kind heeft dat wel eens met vriendjes gedaan. Waarschijnlijk had men net over de bijbel en God verteld, maar eens heb ik een man op een wolk gezien. Deze voldeed aan het archetype van de schepper. Hij was het écht maar voer wel voorbij.
Wat zag jij in de wolken?
Kinderziektes
Op dinsdag 15 augustus 2006 geschreven door Lia
Inentingen op zo’n grote schaal gegeven als tegenwoordig had je volgens mij in de jaren zestig nog niet.
In ieder geval heb ik er wel een paar gehad: kinderziektes.
Van mezelf herinner ik me vooral de mazelen. Ik vond het bar interessant, die rode vlekjes overal. Of ik me ook ziek voelde weet ik niet meer, wel dat ik niet op de tocht mocht zitten, want dan zou “het naar binnen slaan”.
Wat dat precies was weet ik nog niet, maar het maakte wel indruk, mijn moeder keek er namelijk ernstig en bezorgd bij toen ze het zei.
Van één van mijn broers herinner ik me dat hij de bof had. Fascinerend vond ik dat, zo’n opgezette hals.
Ziek zijn was trouwens helmaal niet zo’n straf, vond ik. Lekker even alle aandacht van mijn moeder voor mij alleen, of ik moest de pech hebben dat er nog meer gezinsleden waren aangestoken.
In dat geval moesten we ook het “bedje” delen dat mijn moeder maakte door de rugleuning van de rookstoel op de laagste stand te zetten. Ik kan me nog herinneren hoe knus en veilig ik me voelde in dat bedje met de geluiden op de achtergrond van de rest van het gezin.
Heb jij ook kinderziektes gehad en wat herinner jij je nog van ziek zijn?
'Rare' eetgewoontes?
Op dinsdag 24 januari 2006 geschreven door Lia
Een erg makkelijke eter was ik niet in mijn kinderjaren. Bruine bonen lustte ik wel, maar dan met gebakken aardappelen, appelmoes en mayonaise, één en ander roerde ik dan op mijn bord uitvoerig door elkaar.
Achteraf denk ik dat het er onsmakelijk uitgezien moet hebben, maar voor mij was het smullen. Verder herinner ik mij de macaronipap die mijn moeder maakte van melk en macaroni. Dat aten wij als rijstebrij, met bruine suiker en een klont roomboter dus. Heerlijk, vond ik, maar niemand kende dit gerecht en menig vriendinnetje werd al onpasselijk bij het idee.
Verder werd bij ons het toetje van hetzelfde (diepe) bord gegeten als het hoofdgerecht, na het eten van bietjes resulteerde dit in zachtroze gekleurde yoghurt. Als wij macaroni met boterhamworst aten, legde ik de stukjes worst op de rand van mijn bord om ze vervolgens aan het eind met smaak achterelkaar op te kunnen eten.
En wie heeft er vroeger ook “taartjes” gemaakt van Mariabiscuitjes? Twee biscuitjes op elkaar met boter en hagelslag ertussen. En wat te denken van het stukje spijs uit je sneetje krentenbrood halen en dat op een witte boterham smeren? Had je niet één, maar twee luxe boterhammen!
Verder kregen wij als we ziek waren geweest en aan de beterende hand geraakten slappe thee met een kaneelbiscuitje, ” langetjes” heetten die dingen en later kon ik ze niet meer luchten of zien.
Hebben jullie ook dit soort persoonlijke ‘eet’ herinneringen? Ik ben benieuwd!
De Melkkoker
Op maandag 11 oktober 2004 geschreven door Sentiment
Als ik buikpijn had of ziek was, maakte moeder altijd een beker warme melk voor me. “Dat is goed voor je”, zei ze dan.
De melk werd op het gas gekookt in de melkkoker. Dat was zó smerig omdat er nog wel eens zo’n vies vel op de melk kwam en er soms nog stukjes in je beker dreven. Desondanks hielp dit medicijn wel vaak.
Ook op de vla die we in ‘diknekflessen’ bij de melkboer kochten, zat zo’n vel, met als gevolg dat je ruzie met je broers of zussen kreeg, om duidelijk te maken dat je níet het eerste uit de fles wilde hebben.
Herkennen jullie dit ook?